امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(3)

امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(3)

در دو بخش گذشته به دو دلیل دخالت آمریکا در ایران توجه کردیم و این دلیل را که امپریالیسم آمریکا عمدتا مخالف ژرفا یافتن انقلاب ایران است، برای دخالت وی اساسی تر و مهمتر شمردیم. حال به شکلهای دخالت آمریکا که باید بر مبنای این دلایل باشد و مرزهای هر کدام و نیز ارتباط آنها با یکدیگر می پردازیم:

نگاه به دخالت آمریکا از نقطه نظر تغییرات جزیی در حکومت

چنانکه اشاره کردیم یکی از دلایل آمریکا، حکومت ارتجاعی حاضر ایران است.

آنچه که امپریالیسم آمریکا مخالف آن است طبقاتی نیست که بر ایران حاکمند. آنها با بسیاری از جناح های موجود این طبقات هم مشکلی اساسی ندارند. آنچه آنها با آن تضاد دارند و تا حدودی مخالفند، جناح خامنه ای و برخی دیگر از جناح های به اصطلاح اصول گرا است.

در عین حال، آمریکا مخالف سیاستهای اقتصادی طبقات حاکم به عنوان یک کل نیست. زیرا این سیاستها با کمی اما و اگر(مانند دور زدن برخی تحریم ها، برخی پولشویی های صورت گرفته و خرید ادوات نظامی از کشورهایی همچون کره شمالی و...) عموما در چارچوب سیاستهای بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، یعنی بنا به امر خود امپریالیستها و اساسا در چارچوب روابط اقتصادی با امپریالیستهای غربی بوده است. اما در مورد سیاست داخلی و خارجی و سیاست های فرهنگی وضع تا حدودی فرق می کند.

سیاست خارجی

از نقطه نظر سیاست بیرونی که گویا دلیل اساسی امپریالیسم آمریکا برای دخالت های اخیرش در امور ایران است، نیز حکومت حاضر، ده پانزده سال پیش از این، یک حزب الله را در لبنان داشت و برخی گروه های مذهبی شیعه در عراق که آنها را مورد پشتیبانی قرار می داد. اما در ده سال اخیر، به ویژه در گیرودار دخالت سپاه در سوریه برای پشتیبانی از بشار اسد و سرکوب انقلاب خلق این کشور، دایره ماجراجویی های باند خامنه ای و سپاه گسترش یافته و در عراق به برپایی سپاه حشدالشعبی و در یمن به حوثی ها کشیده شده است. همچنین خامنه ای و سپاه پاسدارانش با خرج میلیاردها تومان، به سازمان دادن گروههای شبه نظامی در پاکستان، افغانستان و ... دست زده اند. گروههایی که به همراه حزب اللهی های لبنان آنها را در همین اواخر به ایران آوردند تا هم اگر جنبشی در استان خوزستان در میان مردم سیل زده بروز کرد، آن را سرکوب کنند و هم به آمریکایی ها جلوه ای از نیرو و توانایی های خود را نشان دهند.  حال آنکه این گروهها به صورت جمعی، عددی برای ماشین جنگی آمریکا نیستند، و در صورت عملیات انفرادی نیز پس از مدتی همچون جریان داعش چیزی از آنها باقی نمی ماند. و اینها البته سوای میلیاردها دلاری است که خرج مسلح کردن خود به تسلیحات نظامی و از جمله موشک ها کرده اند و آنها را با ادا و اصول به رخ کشورهای دیگر از جمله اسرائیل می کشند.

این میان، نکته جالب این است که خامنه ای و پاسدارانش، خط قرمز خود را سوریه تعیین کردند و گفتند اگر ما استانی از ایران را از دست دهیم بهتر است از آنکه سوریه را از دست دهیم؛ اما سرکوب خلق این کشور، برای جمهوری اسلامی تبدیل به مزیتی نشد که دنبالش می گشتند و می خواستند به وسیله آن حکومت  خود را حفاظت کند. حال که ظاهرا سوریه به وضع ثباتی رسیده، همه از این حضرات می خواهند که راهشان را بگیرند و به کشور خود برگردند؛ و از قضا، از آن فرش قرمزی که آنها گمان می کردند، بشاراسد و امپریالیستهای روس و دیگران برای آنها پهن می کنند، هم خبری نیست و مواضع کنونی این کشورها نشان می دهد که سران سپاه پاسداران بیخود شکمشان را صابون زده بودند.

 باری اینک به جای اینکه خطر و جنگ از مرزهای ایران دور شود، درست به مرزهای خود ایران و حکومت ایران رسیده و خط قرمز خود این حکومت شده است. به نظر می رسد که حل مشکل سوریه، نه تنها نتوانسته آنان را از انزوایی که گمان می کردند، دچارش می شوند، بیرون آورد، بلکه وضع بسیار بدتر هم شده است؛ و حال با این تحریم های اقتصادی، به انزوایی واقعی در جهان دچارش شده اند و حتی دوستانی، از روسیه و چین و هند گرفته تا دوربری هایی مانند حکومت افغانستان و عراق، که روی آنها حساب ویژه باز کرده بودند، یکی پس از دیگری میدان را خالی می کنند و به دسته تحریم کنندگان می پیوندند. در یک کلام، خطری که از سر سوریه گذشت، آمد و بیخ گوش حضرات آخوندها و حکومت شان نشست.   

سیاست داخلی

تا آنجا که پای سیاست داخلی یعنی استبداد در میان است، امپریالیستهای آمریکایی و اروپایی نه مخالفتی با استبداد دارند و نه خواهان دموکراسی در کشور ایران هستند.(در این مورد کمی در ادامه مقالات صحبت خواهیم کرد)

آنها در زمینه سیاست درونی، مخالف این حکومت هستند. زیرا باندی از یکی از جناح های راست که قدرت را در دست دارد، یعنی جناح خامنه ای، نه تنها از نقطه نظر سیاسی مورد پذیرش آنها نیست، بلکه در عمل هم نتوانسته و نمی تواند مرکز ثقل اساسی حکومت در ایران شود؛ یعنی جناح های طبقه خود و جناح ها و باندهای طبقات دیگر را گرد خود مجتمع کند، و به گونه ای گردد که هم نیرویش بر دیگر طبقات و جناح های آنها بچربد و بنابراین منافع  جناح خودش در صدر باشد، و هم بتواند منافع آنها را به گونه ای برآورده سازد که این جناح ها و طبقات مشکلی به رهبری جناح وی نداشته باشند و یا آن را بپذیرند و یا در مقابل آن به انفعال گرایند. چنین مجموعه ای، در صورتی که بتواند چشم انداز ثبات سیاسی همه جانبه ای را در ایران پدید آورد- که تا کنون نتوانسته است - و برخی از دیدگاههایش را در سیاست داخلی تغییر دهد، آنگاه می تواند مورد پذیرش امپریالیستهای آمریکایی و اروپایی واقع گردد و آنها می توانند روی آن سرمایه گذاری کنند و به عنوان نوکری تازه و خدمتگزار بپذیرند.

چنین است علت اساسی مخالفت امپریالیستها در عرصه سیاست.

سیاستهای فرهنگی

اما در عرصه فرهنگ وضع بدتر است. ایران کشوری است که از نظر فرهنگی با این وضعیتی که استبداد مذهبی در این زمینه ایجاد کرده است، نمی تواند به ثبات پایداری دست یابد و همواره آماده شکسته شدن است.

 در زمان شاه سابق، فرهنگ حاکم بر ایران، معجونی از فرهنگ شبه مدرن وارداتی بود، به اضافه فرهنگ سنتی- مذهبی، که در آن فرهنگ شبه مدرن وارداتی عموما جهت مسلط بود، و تنها تا حدودی در ماه هایی همچون محرم و صفر و برخی از روزهای ویژه سوگواری و یا تولدها و وفات های مذهبی، جای خود را به فرهنگ سنتی مذهبی می داد. شاه نیز در ظاهر  پیرو هر دو این فرهنگ ها بود. هم فردی «مدرن» و پیرو فرهنگ به اصطلاح  به روز غربی بود و هم یک فرد سنتی متدین و پیرو اسلام و شیعه دوازده امامی.

این فرهنگ ها در کنار یکدیگر  زیست می کردند و کاری آن چنانی به کار یکدیگر نداشتند. بسیاری از مراجع تقلید و روحانیون هرگز مخالفتی اساسی با فرهنگ شبه مدرن وارداتی نداشتند و ظاهر تعصبات مذهبی ویژه ای را در مقابل آنها بر نمی تابیدند. و برعکس، طبقات حاکم و اندیشگران آنان، هم نه تنها مخالفتی با فرهنگ مذهبی رایج نمی کردند، بلکه به رواج آن نیز تا جایی که می شد دست می زدند. بر سیاق مثل«عیسی به دین خود، موسی به دین خود»( البته تنها در چارچوب حرکت این دو فرهنگ) مملکت اداره می شد. نه اینها مزاحم آنها و نه آنها مزاحم اینها بودند. شهرهای و محلات مذهبی، مذهبی بودند و شهرها و محلات شبه مدرن هم برای خودشان شبه مدرن بودند. شمال شهر، سازی، و جنوب و محلات مذهبی، سازی دیگر می زدند؛ گرچه این یک در آن، و آن  یک در این، حضور داشت.

اما اکنون حکومت تنها یکی از این دو فرهنگ را بر می تابد(1) و به فرهنگ شبه مدرن وارداتی  اجازه نفس کشیدن نمی دهد. گرچه این فرهنگ اخیر، به زندگی خود، حتی با وجود اینکه طبقاتی که این فرهنگ را پشتیبانی کنند در قدرت حضور یا حضور آشکاری ندارند، ادامه داده است.(2) و این ها البته جدای از فشار به روی فرهنگ هایی است که از خلق بر می خیزند یعنی فرهنگ طبقات استثمار شونده و زیر ستم یعنی فرهنگ انقلابی کارگری، مترقی و یا ملی خرده بورژوازی و یا بورژوازی ملی.

چنین برخوردهای انحصار طلبانه ای در زمینه فرهنگ، به تنش ها و جنبش هایی در زمینه های گوناگون فرهنگی و به وسیله طبقات و قشرهای گوناگون دامن زده است. برخی از نمونه های این تضادها و تقابل ها عبارتند از مبارزه با اجرای زوری مراسم مذهبی، جدال بین دهها دستگاه زائد فرهنگی- مذهبی که حضرات حکام یکی پس از دیگری به وجود آوردند و مجموعا بخشهایی کلان از بودجه مملکت را می بلعند، مبارزاتی که زنان در زمینه فرهنگی به ویژه نوع پوشش با حکومت پیش می برند، تقابل علم و مذهب در سیاست آموزشی، تقابل هنر به ویژه موسیقی، سینما و تاتر با سانسور و محدودیت های اعمال شونده در مورد زنان هنرمند، مبارزه نویسندگان مولفین، مترجمین و انتشاراتی ها در زمینه محدودیت هایی که در نگارش، تالیف، ترجمه و انتشار کتاب موجود است، سیاست، شیوه های آموزشی و محتوای کتابها در مدارس و دانشگاهها و کادرهای متخصصی که بورژوازی بوروکرات - کمپرادور به آن نیاز دارد و بسیاری از مسائل دیگر. چنین مبارزات، تقابل ها و جنبش هایی تنها در چارچوب فرهنگ نمی مانند و به سیاست  و مسائل دموکراسی و چیزهای دیگری کشیده می شوند و به آنها می دمند.

امپریالیست ها مخالفتی بنیادی با فرهنگ استبداد مذهبی ندارند. آنها پایش بیفتد با تسلط فرهنگ هایی مذهبی تر، سنتی تر، با تعصبات عقب مانده تر و استبدادی تر از فرهنگ  حاکم بر ایران هم کنار می آیند؛ و چه بسا همان فرهنگها را برای حفظ و تداوم تسلط خود بر کشور زیر سلطه ای که می توان با این نوع فرهنگ اداره و کنترلش کرد، ترجیح دهند.

 اما در مورد ایران وضع فرق می کند. با چنین فرهنگی و با چنین درجه از تسلط انحصاری مذهب در زمینه فرهنگ و با این درجه از تعصبات کور مذهبی، نمی توان همزیستی ای بین فرهنگها و علائق گوناگون و ثباتی در کشور پدید آورد و آن را اداره کرد. ثباتی که برای اینکه هرکس سرش به کار خودش گرم باشد و اقتصاد و سیاست جریان عادی خود را دنبال کنند ضروری است. برعکس، با چنین وضعی، تضادها همچون خوره به جان مملکت می افتند و آن را تکه پاره می کنند.

 هم اکنون، حتی در عربستان سعودی که یکی از متعصب ترین دیدگاهها را در زمینه تسلط فرهنگ متعصب اسلامی دارد، دیگر نمی توان به گونه سابق حکمروایی کرد، چه برسد به ایران که جریان مدرن و شبه مدرن، تاریخی تقریبا 100 ساله دارند و سطح تحصیلات حتی در میان لایه های تهی دست بسیار بالا رفته است. در کشور پیش گفته، چند سالی است که سر و صدای لایه های طبقات گوناگون درآمده است و امپریالیستها نیز به  خواست برخی تغییرات فرهنگی از داخل و از میان جناح حاکم - اگر به واسطه مخالفتهای موجود، خودشان این تغییرات را به طبقه حاکم تحمیل نکرده باشند - چراغ سبز نشان داده اند.

 در مورد ایران باید گفت همین چهل سال نیز اینها به زور و با سرکوب کردن هر صدای مخالف، کشور را اداره کرده اند. شکاف و تقابل بین فرهنگها در ایران از همان زمان تسلط حکام کنونی وجود داشت و اکنون زمانی  است که این شکاف و تقابل دامنه دارتر، ژرف تر و شدیدتر از پیش شده است.  

تغییر در حد سیاست خارجی و آمدن در چارچوب نظرات امپریالیستها

 اگر فرض را صرفا در چارچوب تضاد امپریالیسم آمریکا و جناح حاکم بر جمهوری اسلامی یعنی جناح خامنه ای و پاسدارانش بگذاریم، آنگاه حدود و دامنه این تضاد تا آنجا که به دخالت امپریالیستها مربوط می شود، باید این باشد که یا این جناح «آدم شود و حرف شنو» و به خواستهای امپریالیستها، خواه در بیرون از ایران و خواه درون آن گردن گذارد و اصلاحاتی که آنها برای بقای خود در ایران ضروری می دانند، انجام دهد؛ و یا اینکه جای خود را به جناحی از درون جناح های طبقات همین حاکمیت بدهد که بتواند مقاصد تمامی جناح های طبقه حاکم و همچنین امپریالیستها را برآورده سازد. یعنی بر مبنای حل تضادهایی که بر شمردیم، هم ثباتی در داخل ایجاد کند و هم در نقش منطقه ای خویش، از ادا و اطوارهای خامنه ای و سپاه پاسدارانش و ماجراجویی های ظاهرا گسترده شده اش در چند سال اخیر، دست بردارد.(3) در این صورت، حد دخالت هرگز نباید به طرف تغییر کلی حکومت برود، بلکه در حد به اصطلاح ادب کردن جناح حاکم یا تغییر آن به جناحی دیگر از همین حکومت پیش برود.

در این صورت تهدید و جنگ، دو پاره و در هر دو پاره ابعادی معین و محدود خواهد داشت گرچه به هر حال، پاره دوم از محدودیت ها و مرزهای پاره نخست رد خواهد شد.

پاره نخست باید موجب آن گردد که حکام کنونی دست از بلند پروازی های منطقه ای خود دست بردارند.

 در این صورت امپریالیست ها دو گزینه خواهند داشت:

 گزینه نخست، تداوم وضع کنونی یعنی ادامه محاصره اقتصادی و نیز یک لشکرکشی محدود، ظاهرا برای حفاظت از نیروهای آمریکایی موجود در منطقه و منافع این کشور و کشورهای زیر سلطه امپریالیستها در این بخش، و در واقع برای تهدید کردن و ترساندن حکام ایران و مجبور کردن آنها به آمدن پای میز مذاکره، خواهد بود.

این چیزی است که تا کنون ترامپ، پمپئو و بولتون بر سر آن مانور داده اند. آنها گفته اند که اولا نمی خواهند جنگ کنند، و دوما می خواهند ایران پای میز مذاکره آمده و 12 بندی را امضا کند که بیشتر آنها مربوط به سیاست خارجی حکومت کنونی است و تنها بندهایی از آن به عدم رعایت حقوق بشر در داخل کشور ارتباط دارد.

چنانچه با تهدیدهایی در همین سطح و محدوده (و البته به همراه آمدن بسیاری از رهبران، وزرا و عناصر مهم کشورها گوناگون که قرار است نقش میانجی را بازی کرده و به ایران شوخی نبودن قضیه را بقبولانند که یکی از آنها نخست وزیر ژاپن است که قرار است بزودی به ایران سفر کند) جناح خامنه ای پای میز مذاکره برود، نتیجه چنین مذاکره ای، در صورتی که انجام شود، احتمالا جز تداوم تسلط جناح حاکم بر حکومت کنونی، چیز دیگری نخواهد بود. در چنین حد و حدودی از تضاد بین امپریالیستها و جناح حاکم، وضع می تواند تا حدی تغییر کند که جناح حاکم سر جایش بماند و تنها به برخی خواستهای امپریالیستها تن دهد. یعنی جای خود را به جناح دیگری از طبقه حاکم که یا در نتیجه تضادها و تحولات درونی جناح های حاکم و یا به انتخاب امپریالیستها  رو می آید، ندهد.

گزینه دوم این است که جناح حاکم با محاصره اقتصادی موجود و نیز تهدید کنونی تن به مذاکره و عقب نشینی ندهد و بر مواضع خود پافشاری کند.

در چنین صورتی امپریالیستها تنها در حد تغییر سیاست خارجی حکام، دست به حمله و تهاجم خواهند زد. این تهاجم می تواند شامل زدن برخی مراکز حساس نظامی و برخی تاسیسات اقتصادی باشد. البته اگر امپریالیست ها برای به پای میز مذاکره کشاندن حکومتگران به حمله به مردم بی سلاح، مانند حمله به هواپیمای مسافربری و کشتن بیش از 290 نفر، دست نزنند که ظاهرا می تواند هزینه  مالی و یا احتمالا جانی گزافی برای آنها نداشته باشد و قضیه را ظاهر خیلی ساده و آسان برای آنها به پایان برساند.

چنانچه امپریالیستها صرفا خواهان پایان دادن به ماجراجویی های منطقه ای حکام کنونی باشند، ممکن است با این حملات پاسخ بگیرند و حضرات خامنه ای و پاسدارانش را پای میز مذاکره بیاورند. خامنه ای و جناحش همچون سابق بر سر قدرت بمانند و تنها مفاد سازش امپریالیستها با آنها تغییر کند. به عبارت دیگر، امپریالیستها نشان دهند که مشکلی با باقی ماندن جناح خامنه ای ندارند و حاضرند با این جناح به شرط برخی تغییرات در سیاستهای داخلی کنار بیایند و آنها را به عنوان نماینده و نوکر خود بپذیرند.

پاره دوم مربوط می شود به خواست تغییر جناح حاکم از جناح خامنه ای به جناحی دیگر.

 برای پیشبرد این پاره دوم، نیاز به تداوم بیشتری در حمله و تهاجم خواهد بود. یعنی تا درجه ای به زدن مراکز حساس نظامی و اقتصادی که برای این حکومت کلیدی به شمار می آیند(و باز به همراه آن  احتمالا به حملاتی  به مردم به غیر نظامی و بی دفاع و شدیدتر از آنچه در مورد هواپیمای مسافربری اتفاق افتاد)ادامه خواهند داد که وضع داخلی، از نقطه نظر تضاد میان جناح های گوناگون حاکم، به نفع جناح هایی که خواهان ادامه جنگ نیستند و به ضرر جناح خامنه ای که جنگ طلب است، چرخش کند، و از جهت تضاد میان طبقات گوناگون مردم و حکومت، جنبش مردم علیه جنگ و حکومت،همچنانکه در اواخر دوران جنگ با عراق رو آمد، بیشتر رو آمده و گسترش یابد؛ و بر مبنای حرکت و شدن یافتن این دو تضاد که حلقه محاصره را به دور جناح حاکم تنگ خواهد کرد، این جناح آماده شود که به پس معرکه رفته، و برای جلوگیری از تداوم جنگ که می تواند بقای کل طبقات حاکم را تهدید کند، تسلط را در حاکمیت به باندها و جناح های دیگر، و در حال حاضر بیشتر جناح روحانی، بسپارد. جناحی که ظاهرا و با همه کژ و راستی هایش، امپریالیستهای آمریکایی با او راحت تر می توانند کنار آیند.

 امپریالیستها برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق تنها به زدن یک هواپیمای مسافربری و حمله به برخی بنادر و اسکله ها بسنده کردند و همان ها هم، خمینی  و دوربری هایش را بس بود که جام زهر بنوشند. حال که پای تغییر سیاستها در ایران طرح است، ممکن است ابعاد چنین جنگی و به اصطلاح امپریالیستها گوشمالی ای، کمی گسترده تر باشد. اما این حملات نیز باید تا حدی پیش رود که بتواند موجب چرخش قدرت بین جناح های حاکم گردد. یعنی در نزدیکترین و بهترین حالت، جناح روحانی و یا جناح های نزدیک به وی یا نزدیک به رفسنجانی و در بدترین حالت از نظر جناح حاکم، افرادی مانند خاتمی درون اصلاح طلبان تقویت شده و رو آیند و رابطه با امپریالیستها را سروسامان دهند.

روشن است که حل قضیه در این دو شکل، در نهایت به  تلاش امپریالیستها برای تقویت هیئت حاکمه ایران، که پس از مذاکره به هر حال ناتوانتر از پیش خواهد بود، منجر خواهد شد. هرچند که بطور کلی و در صورت عقب نشینی حکومت و پذیرش مذاکره و افتادن قضایا روی ریل رابطه اقتصادی و سیاسی عادی با امپریالیست ها، تمامی طبقات خلقی ایران به بازخواست تازه ای از این هیئت حاکمه و به ویژه جناح خامنه ای دست خواهند زد.

 در بالا ما به اهداف احتمالی آمریکا  و دوپاره آن و نیز  مرزها و محدودیت های هر کدام پرداختیم؛ این میان باید به نکته ای دیگر هم اشاره کنیم:

سران آمریکا آشکارا می گویند که قصد جنگ ندارند و میخواهند صرفا با تحریم های اقتصادی مستقیم ( و همچنین تهدیدهای ناگفته غیر مستقیم و ترساندن طرف) خامنه ای را مجبور سازند که پای میز مذاکره بیاید. از سوی دیگر، برای لشکر کشی و آوردن ناوگان جنگی  خود به منطقه، دلایلی سر هم می کنند و می گویند که برای حفاظت از نیروهای خود در منطقه، کشتی ها و یا کشورهای منطقه، به لشکر کشی دست زده است. پوشیده نیست که حضرات حکام و حتی اشخاص پر مدعایی مانند روحانی نیز با بیان سخنانی مانند این که اگر ما نتوانیم نفت بفروشیم هیچ کشور دیگری را نمی گذاریم بفروشد و مثلا تنگه هرمز و یا بهمان تنگه را می بندیم، آب به آسیاب امپریالیستها ریختند و سران آمریکا هم از جمله هم این سخنان  را به همراه برخی تهدید های دیگر از جانب سران سپاه پاسداران، بهانه کرده اند.

 همه اینها تا زمانی است که آمریکا دست به حمله ای نزده است. گرچه برای این کشور، چنانچه هدف نهایی اش جنگ و تغییراتی در حکومت ایران و یا بطور کلی تغییر حکومت باشد، کار ساده ای است که تیری و خمپاره ای به ناوهای خود شلیک کند و آن را به گردن حکومت ایران اندازد. همان شیوه «خود زنی» و به گردن دیگری انداختن که حکومت ایران به خوبی با آن آشنایی دارد و خود به دفعات علیه نیروهای انقلابی و جنبش طبقات زیر استثمار و ستم از آن بهره گرفته است.

اما زمانی که آمریکا دست به حمله به تاسیسات اقتصادی ایران بزند، آنگاه این پرسش  در میان خواهد بود که اگر آمریکا مخالف دخالت سپاه و حکومت ایران در منطقه یعنی سیاست خارجی ایران است، چرا در همان کشورها یعنی، سوریه، لبنان، عراق، یمن، پاکستان و افغانستان با نیروهای آن، یا نیروهایی که اینها پشتیبان آنها هستند، روبرو نمی شود و چرا به ایران حمله می کند؟

اگر چنانچه وضع کنونی به جنگ چرخش کند، آنگاه این احتمالا و به حد زیادی به این معنا خواهد بود که مشکل اساسی امپریالیسم آمریکا، جناح حاکم و برخی سیاست های خارجی آن در منطقه نیست، که او به هر حال و با کمی پس و پیش می تواند با آنها کنار آید، بلکه اساسا خیزش طبقه کارگر و توده های زحمتکش ایران است که تلاش می کنند به جنبشهای خود وجوه نوینی ببخشند. 

موضع طبقه کارگر در مورد جنگ محدود امپریالیستها

روشن است که موضع یک مارکسیست- لنینیست- مائوئیست در شکلهای بیان شده در بالا، مخالفت نظری و عملی با جنگ خواهد بود.

 این مخالفت، از نقطه نظر بیرونی، شکل مخالفت و مبارزه با هرگونه دخالت امپریالیستها در امور ایران، و برانگیختن خلق های کشورهای امپریالیستی علیه جنگ طلبی سران کشور خود، به همراه تحرک بخشیدن به جنبش عمومی ضد جنگ در تمامی کشورها خواهد بود. این مخالفت می تواند در تمامی گردهمایی و تظاهرات های کارگری، دهقانی، طبقات میانی، دانشجویی، زنان، خلقهای زیر ستم و غیره عملی گردد. جنگ در این ابعاد، خسارت جانی و مالی وارد کردن به تمامی طبقات به ویژه طبقه کارگر و زحمتکشان ایران، و در عین حال به طبقه کارگر و زحمتکشان و طبقات میانی در کشورهای امپریالیستی است. به این ترتیب، موضع طبقه کارگر، مخالفت با دخالت امپریالیستها  در امور ایران و آسیب رساندن جانی و مالی به خلق خواهد بود. این موضع بطور عمده باید علیه باندهای جنگ طلب در هیئت حاکمه کشورهای امپریالیستی باشد و جناح های ضد جنگ از رادیکال تا لیبرال را در این کشورها تقویت کند.

 از نقطه نظر درونی جنبش طبقه کارگر و زحمتکشان و طبقات میانی تا آنجا که صرفا پای جنگ در میان است و در این چارچوب صورت می گیرد، باید در درجه نخست و بطور عمده، علیه جناح خامنه ای و سران سپاه پاسداران باشد که وضعیت کنونی را به وجود آورده اند. در درجه دوم و چنانکه از دی ماه 96 به این سو بوده است(و این وضعی است که در صورتی که وضعیت چنان باشد که ما در بالا شرح دادیم در عمل به وجود خواهد آمد) باید این جنبشها علیه کل حکومت و برای سرنگونی آن و برقراری جمهوری دموکراتیک مردمی و نجات تمامی خلق از شرایط نکبت بار کنونی باشد.

 در بخش بعدی نگاهی به دخالت امپریالیستها برای تغییر کل حکومت و جایگزینی آن با حکومت باب میل خود خواهیم پرداخت.

ادامه دارد.

هرمز دامان

نیمه نخست خرداد 98

یادداشتها

1-   روشن است که جدا از اینکه بسی از حکام کنونی مخالفت ذاتی با این فرهنگ وارداتی  ندارند، پایش بیفتد، از شاه سابق هم شبه مدن ترند.

2-   جدای از ریشه های بازمانده این فرهنگ به ویژه در طبقات میانی و بالا، وجود وسایل ارتباط جمعی همچون ماهواره، اینترنت و غیره این امکان را برای باندها و گروههای سلطنت طلب و جمهوریخواه هوادار امپریالیسم  فراهم کرده تا این فرهنگ را در وجوه گوناگون خود، در میان لایه هایی از طبقات بالا و میانی و به ویژه جوانان تبلیغ کرده و نگهداری کنند. تسلط انحصاری اصول و قوانین مذهب شیعه بر فرهنگ، و در نبود یا ناتوانی فرهنگ های طبقات زیر ستم در عرصه مبارزه طبقاتی، به رشد این جریان، یاری بسیار کرده است.

3-    این تصور که حضرات خامنه ای و سپاهش بخواهند یا بتوانند برنامه کسانی همچون سید جمال الدین اسد آبادی یعنی چیزی مانند ایجاد کشورهای متحده اسلامی(جدا از تفاوت برنامه جمال الدین اسد آبادی با اینان) را در مورد شیعیان پیش ببرند، به هیچوجه با واقعیات نمی خواند. نه شیعیان در میان مسلمانان اکثریت را دارند و نه آن کشورهایی در منطقه که شیعیان در آنها بخش مهمی هستند، با چنین برنامه هایی کنار آمده یا می آیند. با حزب الله و حشد الشعبی و حوثی های یمن هم نمی توان کشورهای متحده شیعه درست کرد. همچنین باید به روابط  جناح خامنه ای با امپریالیستها توجه داشت که پیش از برجام،از همان دوران احمدی نژاد و به دستور جناب خامنه ای به گونه ای پنهانی آغاز شده بود.

نکاتی درباره فساد، افشاگری ها و از هم پاشیدگی حکومت(3 - بخش پایانی)

نکاتی درباره فساد، افشاگری ها و از هم پاشیدگی حکومت(3 - بخش پایانی)

سازمان های موازی

مسئله دیگری که موجب گسترش باندها و افشاگری های پی درپی می شود، وجود سازمان های موازی با یکدیگر در بیشتر زمینه های برنامه ریزی، اجرایی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، نظامی و امنیتی در حکومت اسلامی کنونی است؛ چندان که تقریبا هیچ سازمان یگانه ای در زمینه های اساسی اداره کشور، که جفتی نداشته باشد، وجود ندارد.

 جدا از اینکه این بوروکراسی گسترده دولتی(به معنای کل حکومت) که عملا «دوبل» و « سوبل» است(1) مخارج کمر شکنی که در تصور نمی گنجد، بر طبقه کارگر و زحمتکشان و طبقات میانی ایران تحمیل کرده و می کند و از جیب این طبقات، برای مشتی «لاشی» مفت خور، سفره ای مفت و مجانی فراهم کرده و به ده ها شغله بودن بسیاری از این حضرات روسای جامعه، یکی دیگر هم افزوده کرده است، این سازمان های موازی عملا بلای جان یکدیگرند و موجبات تلاشی درونی نظام را بیشتر فراهم کرده اند.

دلیل این امر این است که خود این سازمان های موازی، سبب ساز تضادهای بسیاری در امور برنامه ریزی و اجرا می شوند. اینها همواره در رقابت و تقابل با یکدیگر برای گرفتن بودجه و رانت و درگیر باند بازی هستند. از سوی دیگر هر سازمان برنامه ای می ریزد و سازمان دیگر آن را تخریب می کند. این سازمان ها، حتی آنجا که در اختیار یک جناح واحد هم هستند، همچون سازمان اطلاعات و اطلاعات سپاه که هر دو در اختیار خامنه ای است و روسای آنها به وسیله وی تعیین می شوند(وزیر اطلاعات و رئیس اطلاعات سپاه) باز هم اینها رقبای سرسخت یکدیگر هستند. اینها نیز به سهم خود در مورد بودجه، وجود باندها و غیره و بهره بردن از رانت ها در رقابت با یکدیگرند و در عین حال در مسائل گوناگون در کار یکدیگر(روشن نیست که مسئولیت های هر کدام و حدود و دامنه اختیارات آنها تا کجاست!؟) دخالت کرده و یا کار یکدیگر را تخریب می کنند و در صورت دسته گل به آب دادن، آن را به گردن دیگری می اندازند.

 روشن است که چنین اختاپوسی که به جاری هشت پا، بیش از شانزده پا دارد، بجای اینکه قوی تر شود، به دلیل تضادهای درونی که مانند خوره به جان ارگانهای آن افتاده، ضعیف تر گشته است.

افشاگری های اخیر در مورد اطلاعات سپاه

افشاگری های اخیر سرفراز رئیس صدا و سیما را نیز باید در این چارچوب ها دید. شخصی که انتصابی بوده، و به احتمال با سازمان های اطلاعاتی و امنیتی همکاری داشته است، به همراه خانم میرقلی خان که همسر یکی از همین نیروهای امنیتی بوده - و احتمالا خودش هم بوده است-  و به همراه همسر خویش، پروژه هایی چون تهیه دوربین دید در شب را برای سازمان های اطلاعاتی ایران سامان داده است، اکنون دست به افشاگری از طائب رئیس سازمان اطلاعات سپاه و کلا برخی از رهبران و مسئولین  این نهاد امنیتی- نظامی و مجتبی خامنه ای زده اند و نظام را حتی تا آن حد تهدید می کنند که بگویند با افشاگری های خویش بند روی بند باقی نخواهند گذاشت. 

 حتی اگر ما فرض را بر این بگذاریم که این یک عروسک خیمه شب بازی است و برای فریب مردم و انحراف در افکار عمومی به وسیله سازمان اطلاعات سپاه اجرا می شود،(2)باز هم نمی توان از ارزش فزون از حد چنین افشاگری هایی غافل بود. خیمه شب بازی هایی این چنین- اگر این چنین باشد- در شرایط ویژه ایران بیشتر به ضد خودشان تبدیل می شوند و مصداق«بریده شدن کارد به وسیله دسته خودش» هستند.

این نوع افشاگریها بیشتر از وجود باندهایی در اطلاعات سپاه و کلا سپاه حکایت می کنند. باندهایی که یکی دوتا نیستند و البته سرنخ بعضی شان هم دست امپریالیستها است. اینک که اینها یکی پس از دیگری اطمینان خود نسبت به آینده را از دست می دهند، خواه اطمینان نسبت به وضع خود در دستگاه به دلیل رشد باندهای رقیب و مال خورهای تازه نفس یا قدیمی، و خواه به دلیل رسوخ دهها و صدها شکاف در نظام کنونی و به اصطلاح به روی آب ریخته شدن پته آن، تقی به توقی بخورد، اگر همه آنچه می دانند به روی دایره نریزند، اطلاعات زیادی را از دزدی ها، اختلاس ها و کثافتکاری های درون نظام بیرون می دهند.

 روشن است که برخی از سران پرنفوذ تر این باندها، افرادی را پیش می اندازند و از آنها می خواهند که پروژه افشاگری ها را پیش برند و در ضمن به آنها اطمینان می دهند که خطری آنها را تهدید نخواهد کرد و آنها در تمامی فرایند افشاگری و پس از آن از آنها پشتیبانی خواهند کرد.(3) بروز این موارد در عین حال می توانند نشانگر تضادهای سازمان اطلاعات با اطلاعات سپاه نیز باشند. تضادهای این دو سازمان موازی در موارد زیادی به بیرون درز کرده و دیده شده است.

البته این میان حکومت و دستگاه قضایی نیز به گونه مداوم مشغول محاکمه برخی از این باندها بوده است. به نظر میرسد که این فرایند اهداف چندگانه ای را دنبال کرده است. یکی اینکه به مردم بگویند که در حال مبارزه با فساد، اختلاس و دزدی ها هستند و  سرو صدای مردم را بخوابانند؛ دیگر این که این فرایند را به تسویه حساب باندها با یکدیگر تبدیل کنند و برخی از کله کوچک ها را فدای کله گنده ها کنند. همچون برخی از اعدام های سریع اختلاس گران، و به این سبب که طرفی که اعدامش کردند، می خواست افشاگری از همکاران  و یا باندهای رقیب قدر قدرت تر بکند. از سوی سوم، برخی از باندها را که روتر هستند و برخی از اختلاس ها و دزدی هایشان بیشتر مخل چرخش و جریان یافتن اقتصاد هستند، از مسیر بیرون بیاورند. اگر ما فرایند تشکیل دادگاهها را با فرایند تشکیل نشدن دادگاههای سران یا معاونان باندهایی که با پولهای دزدی از ایران فرار کردند و به کشورهای دیگر پناه بردند، مقایسه کنیم می بینیم که  آنچه حضرات محاکمه کردند، یک هزارم اختلاس ها و دزدی ها نیست.

برخی نتایج از افشاگری ها

 وحدت و مبارزه اضداد، تعادل و تضاد(در اینجا تعادل همان معنای وحدت را دارد)اساس حرکت تمامی اشیاء و پدیده های مادی و ذهنی است. تضاد مطلق و تعادل نسبی است. تعادل همواره بر مبنای حل نسبی تضادها به وجود می آید؛ خواه این پدیده هنوز به دوران تغییرات کیفی نهایی خود پا نگذاشته باشد و یک دوران تدریجی از تغییر و تحول را سپری می کند و خواه وارد دوران تغییرات کیفی خود و جهش به پدیده دیگر شده باشد.

تعادل در شرایط نخستین، تعادل در یک نظام است برای ادامه تدریجی بقای آن تا جایی که این حرکت تدریجی امکان پذیر است؛ و در مورد دوم، تعادل عبارت است از تغییری جهشی و تبدیل شدن به پدیده دیگر و ایجاد تعادل بر مبنای تغییری کیفی، یعنی جایی که دیگر تغییرات تدریجی پاسخ نمی دهند و برای تداوم پدیده ،دگرگونی اساسی آن و ایجاد تعادل های نوین ضروری است.

 تضادها در حال پدید آمدن، حرکت، رشد و گسترش هستند و باید برای آنها راه حلی یافت شود. یافتن را حل ها و عمل به آنها، در شیء یا پدیده ایجاد تعادل می کند و امکان تداوم آن را ممکن می سازد. تضادها مطلق و متوقف نشدنی هستند، تعادل ها نسبی و از دست رفتنی هستند و در هر شیء و پدیده با ویژگی های معین خود ظاهر می گردند. در پویش هایی که تضادها نیاز به آنتاگونیسم ندارند، تعادل ها با بررسی جوانب گوناگون و سنتز  تضادها صورت می گیرند. در پدیده هایی که تضادها برای حل خود، نیاز به آنتاگونیسم دارند، تعادل در شیء یا پدیده با آنتاگونیسم و گذار شیء و پدیده به  پدیده ای دیگر صورت می گیرد. به بیانی دیگر، اگر چنانچه تعادل های لازم در هر برهه زمانی بین اضداد به وجود نیاید، آنگاه این نشانگر حرکت اضداد به سوی از هم گسستن شیء یا پدیده و نیاز آن به گذار به شیء یا پدیده نوینی است که بتواند چنین تعادلی را ایجاد  کند.

بر مبنای آنچه که آمد، می توان بر این نکته تاکید کرد که نظام های اجتماعی- سیاسی  تا آنجا حرکت تدریجی در تداومشان عمده است، به واسطه بروز دائمی تضادها، نیاز به حل آنها و ایجاد  تعادل های معینی دارندکه بتوانند به تحرک و زندگی خود ادامه دهند. این تعادل ها باید بر مبنای حل تضادهای موجود و در زمینه هایی گوناگون اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و غیره ایجاد گردد. همین تعادل ها باز باید بر مبنای حل تضادهای بین طبقات حاکم، جناح های درون و باندهای پر قدرت درون هر جناح نیز، به سهم خود بوجود آید. البته تضادها بطور مطلق از بین رفتنی نیستند، اما در صورت برخی توازن ها می توان با سهمیه دادن به هر طرف تضاد، بر مبنای عمده و غیرعمده تا حدودی به حل نسبی تضاد و ایجاد تعادل دست یافت و حرکت پدیده را تداوم بخشید.

 در نظام های دموکراسی بورژوایی غربی  که تفاوتی کیفی بین سرمایه داران از نقطه نظر نفس سرمایه دار بودن و امپریالیست بودن  وجود ندارد، برمبنای توافق بین جناح ها، مثلا 4 سال یا 7 سال یک بار، جای جناح مسلط در قدرت تغییر می کند و هر بار گروهی از سرمایه داران که بر رشته یا رشته هایی از اقتصاد تسلط دارند، به نوع معینی از سیاست داخلی و خارجی باور دارند و نوع ویژه از پروژه های فرهنگی را پیش می برند، عمده می شود.

 در کشورهای زیر سلطه، چون اساسا تغییرات سیاسی درونی با نظر امپریالیستها صورت می گیرد، این جابجایی ها درون هر کشور خاص، با توجه به وضع اقتصادی- سیاسی و فرهنگ و سنت آن متفاوت است. در برخی کشورها(به ویژه آمریکا جنوبی و مرکزی) این تغییرات ممکن است هر از چند سال یک بار باشد. در زمانی که امپریالیسم آمریکا با کودتای نظامی گروهی را به جای گروهی دیگر می آورد، گاه این زمان طولانی و گاه بسیار کوتاه است. در کشورهای زیر سلطه که نظام استبدادی دارند، تسلط جناح حاکم ممکن است برای چندین دهه به درازا بکشد.

 به هر رو، عموما این گونه است که از میان طبقات استثمارگر و ستمگر حاکم، یک طبقه، از میان جناح های آن طبقه، یک جناح و از میان جناح ها، یک دسته یا باند تسلط می یابند. این جناح حاکم، باید نه تنها منافع خود را تحقق بخشد، بلکه در عین حال منافع جاری و استراتژیک جناح های درون طبقه خود و طبقات دیگر را برآورده سازد. این برآورده کردن است که ثبات مورد نیاز کل طبقات حاکم را تثبیت کرده و تعادل معینی در کار کرد اقتصاد، فرهنگ و وجوه آن( علم، مذهب ، آداب و سنن) و غیره به وجود می آورد و موجب آن می گردد که این نظام برای دوران معینی بدون اختلال اساسی، به کارکرد خود ادامه دهد و از پس مشکلات، مسائل اقتصادی، برنامه های راهبردی، و غیره در کشور خود و منطقه بر آید.

 حال اگر وضع به گونه ای باشد که طبقه حاکم یا جناح حاکم نه تنها نتواند چنین تعادلی را در میان جناح خود با دیگر جناح ها، طبقه خود با دیگر طبقات و بطور کلی در نظام حکومتی، و بر این مبنا حل تضادهای مداوما پدید آینده در اقتصاد و اجتماع، فرهنگ و غیره و ایجاد تعادل های تازه پدید آورد، و تضادها را به درستی و در چارچوبی که منافع تمامی طبقات درگیر به نسبت قدرت و نیرویشان، و همچنین منافع استراتژیک کل نظام، در آن منظور شده باشد، حل و فصل کند، وضع بهم می ریزد. در اینجا به مرور تضادها بر تعادل ها غلبه می کنند.

این وضعی است که در میان طبقات حاکم بر ایران و نظام حاکم بر آن حکم فرماست. خواه از نظر درونی و خواه از نظر بیرونی و پذیرش امپریالیست ها و یا نوکران منطقه ای آنها، وضع همواره پر تضاد، پر تنش و متزلزل است. 

وضعیت کنونی تلاشی و تضاد با آمریکا

شکی نیست که امپریالیسم آمریکا نه تنها از بیرون، بلکه از درون نیز به وسیله عوامل زیادی که درون سازمان های اطلاعاتی و نظامی دارد، به وضعیت کنونی از هم پاشیدگی این نظام آگاهی دارد. او اگر از عهده اش بر می آمد، تلاش می کرد تا جناح ها را به گرد یک جناح گرد آور آورد. برای نمونه و هم چنانکه به اشاره در مقالات خود گفته ایم، رفسنجانی و حزب کارگزاران بهترین گزینه امپریالیستها برای اداره امور داخلی و سیاست های بیرونی بودند. در واقع بسیاری از پروژه های اقتصادی و سیاسی( درونی و بیرونی) و فرهنگی را رفسنجانی و حزب کارگزاران در ارتباط با ساخت رابطه ای هم جانبه و ادامه دار با امپریالیستها پیش بردند.

از تصفیه ها و حذف های داخلی گرفته تا روابط پنهان با آمریکا که در جریان مک فارلین رو شد، از عقد قرارداد صلح با عراق پس از حملات آمریکا، تا پیاده کردن سیاستهای صندوق بین المللی پول و بانک جهانی و تا نطق های غرا درباره  تغییر سبک زندگی حزب اللهی ها و خلاصه  پروژه های تازه فرهنگی. اما سرمایه گذاری روی رفسنجانی به واسطه رشد و قدرت گیری جریان خامنه ای بی حاصل شد و خامنه ای و باند وی نیز بنا به دلایل گوناگون نتوانستند نیرویی باشند که امپریالیستها آنها را بدرد سرمایه گذاری درازمدت بدانند.

 در واقع یکی از امور مشوق امپریالیسم آمریکا در تهدیدها و ماجراجویی های اخیر همین اطمینان داشتن از پوسیدگی و از هم پاشیدگی درونی نظام اقتصادی- سیاسی کنونی است. آمریکا و هم پیمانان غربی آن به واسطه این از هم پاشیدگی درونی نظام، از یک سو نسبت به آینده آن بیمناکند و نمی دانند وضع به کجا کشیده خواهد شد، و این امر همواره مورد تشویش و نگرانی آنهاست؛ و از سوی دیگر اگر بخواهند این نظام را کاملا مطیع اوامر و منافع خود کنند و یا اساسا آن را تغییر دهند و نظام دیگری- سلطنتی یا جمهوری وابسته به امپریالیسم- را بجای آن آورند بهترین زمان همین زمان است که این نظام از هم پاشیده است.

هرمز دامان

 نیمه نخست خرداد98

یادداشتها

1-   حتی یک دولت در کشور با بوروکراسی گسترده مخارج زیادی تحمیل می کند، چه برسد به دو دولت. و این در جایی است که از سالهای 70 طبق طرح های صندوق بین المللی پول و بانک جهانی قرار بوده به همراه امر خصوصی سازی، به گونه ای مداوم از امور دولتی کاسته شود. گویا این امر نه شامل کل دولت(حکومت) بلکه صرفا تنها شامل بخش دولت به عنوان دستگاه اجرایی شده است.

2-   اگر فرض را بر چارچوب پروژه اطلاعاتی بودن این افشاگری بگذاریم باید بگوییم که غرض این بوده است که عده ای را برای یک افشاگری تقلبی  و فریبکارانه پیش بیندازند و  پس از آن بگویند که از موقعیت های پیشین آنها و حرف های پر تضادی که می زنند روشن است که دروغ می گویند(و یافتن چنین دروغ هایی در سخنان خانم شهرزاد میرقلی خان کار سختی نیست) و قصدشان تخریب است. آنگاه بیفزایند که اینها  جاسوس و عوامل امپریالیستها و کسانی هستند که طائب و یا مجتبی را متهم می کنند. روشن است که آنچه رئیس مستعفی صدا و سیما و خانم مزبور می گویند تمامی حقایق نیست. به ویژه آنچه در مورد خود می گویند، اساسا با اطلاعات دیگران خوانایی ندارد و راست و دروغ با هم آمیخته است. اما اینکه کل این برنامه، پروژه ای از جانب سازمان اطلاعات سپاه باشد، دور از ذهن است و تا حدودی و بیشتر نشانگر باندها است.

3-   اکنون که آمریکا سپاه را در لیست سازمان های تروریست جای داده است، ترور این افراد نیز هزینه زیادی دارد. بعید نیست که این امر که تا حدودی موجب انفعال در برخی سیاستهای ترور نیروهای مخالف به ویژه در کشورهای خارجی از جانب سازمان های اطلاعاتی جمهوری اسلامی می شود، بتواند برای برخی باندهای درون حکومت، حاشیه امنی برای افشاگری های بیشتر و نترسیدن از ترور شدن و یا دیگرعواقب چنین کارهایی فراهم کند.

امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(2)

امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(2)

با راست و ریست کردن در دوم خرداد 98

مقابله با طبقه کارگر و انقلاب مردمی ایران اساس تحرکات امپریالیسم آمریکاست

اما بخش زیرین قضیه که بخش اصلی و مهم آن است، مقابله امپریالیسم آمریکا با جنبش انقلابی جاری تمامی طبقات مردمی و در راس شان طبقه کارگر ایران است. جنبشی که در تبدیل به یک انقلاب بزرگ و تداوم آن می تواند خاورمیانه را به آتش بکشد و منافع امپریالیستها را در این منطقه با خطرات جدی و استراتژیک روبرو سازد. پیش از اینکه به این مسئله بپردازیم، بی مناسبت نیست که با توجه به تجارب اخیر در خاورمیانه و شمال افریقا نگاهی گذرا به علل دخالت های امپریالیستها درکشورهای زیر سلطه و تجاوز آنها به این کشورها کنیم.

نگاهی گذار به علل دخالت امپریالیستها در کشورهای زیر سلطه

دلایل و اسباب گوناگونی می تواند دخالت امپریالیستها در کشورهای زیر سلطه را موجب گردد.اینها عموما عبارتند از تضاد با جنبش هایی که در این کشورها پدید می آید، تضاد با امپریالیسم رقیب و برای گسترش منطقه نفوذ و نو مستعمرات و بالاخره تضادی در این چارچوب که نوکر، نوکر خوبی نیست و باید جای خود را به نوکر شایسته تری بدهد که بتواند منافع و امور امپریالیستها را در کشور پیش ببرد.

برخی زمانها یکی از این تضادها عمده اند و بقیه غیر عمده و برخی زمانها نیز تعادلی بین این تضادها بوجود می آید. مثلا تجاوز نظامی امپریالیسم آمریکا و بقیه امپریالیستهای غربی به افغانستان و عراق(به ویژه عراق)عمدتا در چارچوب تضاد با امپریالیسم روسیه بود. امپریالیستهای غربی از ضعف امپریالیست رقیب استفاده کرده و کشورهای نیمه مستعمره وی را از دست وی درآوردند. روشن است که در مورد عراق، صدام و طبقه حاکم بر این کشور، روابط خوبی با غرب داشت، اما جزو بلوک روسها به شمار می آمد. از این رو در مورد این شخص، این گونه نبود که مثلا نوکر خوبی نباشد.

در مورد انقلابات کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا، مشهور به بهار عربی، وضع فرق می کند. در برخی از این کشورها همچون مصر، تونس و بحرین این نوکران خود امپریالیستها بودند که حاکم بودند. در ضمن آنها نوکران بدی هم نبودند. بنابراین در این کشورها، تضاد آنها با انقلابات مردمی بود، و دخالتشان کاملا به دلیل به وجود آمدن انقلابات و جنبش های طبقات زحمتکش و میانی صورت گرفت. در اینجا امپریالیستها آمریکایی و اروپایی در سیر رشد و تکامل این انقلابات دخالت کردند و آنها را یک به یک خفه کردند. آنها این انقلابات را به کجراه انداختند و آن را یا خفه کردند(مانند مورد انقلاب بزرگ خلق مصر) و یا انرژی های آن را با دادن برخی امتیازات ظاهری گرفتند(تونس) و یا با سرکوب بی امان، شرایط پیشین را بی تغییری نگه داشتند(بحرین).

مورد لیبی و سوریه با موارد بالا فرق می کنند.آنها وضعی شبیه به کشور عراق داشته و جزو بلوک روسیه به شمار می آمدند. اما در این کشورها بر خلاف عراق در زمانی که مورد تجاوز قرار گرفت، جنبشهای انقلابی و انقلاب بوجود آمده بود. به این ترتیب در این موارد، دو تضاد امپریالیستها با رقبا و امپریالیستها با جنبش های خلقی و انقلابات، هر دو وجود داشت و تا حدودی می توان گفت که این دو تضاد در این دو کشور در تعادل نسبی به سر می بردند.

گفتنی است که در مواردی هم که دو تضاد امپریالیستها با یکدیگر برای گسترش مستعمرات و نیمه مستعمرات، و تضاد با انقلابات طبقه کارگر و خلقی، در تعادل نسبی با یکدیگر قرار گیرند، برای آنها تضاد مهم تر و اساسی تر، تضاد آنها با امپریالیستهای رقیب یا حکومت های کشورهای زیر سلطه نیست، بلکه با انقلابات مردمی است. زیرا این انقلابات بسیار بیشتر، و به وجهی غیر قابل قیاس با تسلط رقیب امپریالیست بر یک منطقه، به گونه ای استراتژیک منافع آنان را تهدید می کند.

امپریالیستهای غربی در لیبی و سوریه نیز در حالی که با روسیه امپریالیست درگیر بودند، اما مشکل اصلی شان تقابل با انقلابات در این دو کشور و ایجاد انحراف در مسیر انقلاب بود.آنها مستقیما و یا غیر مستقیما در سرکوب این انقلابات شرکت کردند(در مورد سوریه آنها واقعا از سپاه پاسداران که همکاری های فشرده ای با آنها نیز داشتند، تشکر می نمایند که به بشار اسد در سرکوب انقلاب خلق سوریه یاری داد)و شرایطی به وجود آوردند که مردم این کشورها آرزومند حکومت و یا شرایط پیش از انقلاب شوند.

مورد ایران

مورد ایران با هیچکدام از این موارد نمی خواند. ایران نه ملک طلق امپریالیسم شوروی و یا اینک امپریالیسم روسیه بوده و هست و نه حکام آن نوکرانی مانند حسنی مبارک و فعال مطلق در چارچوب منافع امپریالیستها. این حکام تضادهایی با امپریالیستها داشته و دارند که اساسا در جهت پذیرش استراتژیک آنها بوسیله امپریالیستها و سرمایه گذاری روی بقای آنها است. امری که به واسطه تضاد شدید تمامی ملت ایران با حکومت و تشدید فضای انقلاب از یک سو و تلاش هایی که خامنه ای و پاسدارانش در منطقه، با دسته بندکردن های مذهبی و فرقه بازی، برای تثبیت بقا و پیشبرد منافع استراتژیک خود می کنند از سوی دیگر، همواره عدم توافق امپریالیستها را برانگیخته است. با وجود بسیاری سازش ها و همکاری ها، در مجموع، از نظر امپریالیستها، سرمایه گذاری روی این حکام، سود آور نیست. زیرا آنها ایران را امن برای حرکت سرمایه های خویش و استخراج فوق سود و نیز دارای نقش و مسئولیت های معینی در نظم منطقه می خواهند و این حاکمین نمی توانند آن را برایشان امن نگه دارند و از عهده چنین مسئولیت هایی برآیند.

این است که امپریالیستها اینجا با دو مسئله روبرو هستند. یکی طبقه حاکم و به ویژه باند خامنه ای و سپاه پاسدارانش است، که از یک سو در داخل، دست تمامی دسته ها و گروها و باندهای دیگر را در تمامی زمینه ها بسته و اجازه برخی بازگشایی ها در فضای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی را نمی دهد- امری که رفسنجانی این عنصر تا حدودی محبوب در نزد امپریالیست ها و حزب کارگزارانش مایل به انجام آن بود و اصلاح طلبان نیز در با تفاوتهایی در چارچوب های معینی می توانستند انجام دهند- و از سوی دیگر، برای نگه داری پایه ها و حفظ بقای خود، و به اصطلاح برای اینکه با دست پر بر سر میز مذاکره با امپریالیستها بنشیند و آنها را قانع کند که باید روی آنها حساب باز کند، با فعالیتهای مذهبی - نظامی دست به ماجراجویی در منطقه می زند؛(1 )به کشورهای گوناگون نیرو می فرستند، گروه هایی منطبق با منافع خود از میان شیعیان این مناطق سر و سامان می دهد و برخی تضادها و جنگ ها را که امپریالیستها نمی پسندند، حاد می کند.(2) اینها به مذاق امپریالیستها خوش نمی آید. آنها نوکری خود انتخاب کرده، مطیع و باب میل می خواهند که «مثل بچه آدم بنشیند» و به حرف آنها گوش کند و هر مسئولیتی به وی سپردند، به آن عمل کند، نه نوکری خود سر، که در شرایط ویژه ایران و منطقه آتش بیار انقلاب و هرج و مرج است و بدتر از آن گردنکش و خود بین و پر مدعاست و می خواهد خود را به زور و با شرایط ویژه ای که طلب می کند، مورد پذیرش آنها گرداند.

امپریالیسم آمریکا دست از سر انقلاب ایران بر نمی دارد و بر نخواهد داشت

اما آنچه برای امپریالیستها اساسی است و تهدیدی بیشتر از حکام، برای منافع استراتژیک آنها به شمار می آید، انقلاب ایران، انقلاب طبقه کارگر، خرده بورژوازی شهری و روستایی و کلا تمامی طبقات خلقی ایران است. آنها از هر چه خوششان بیاید از انقلاب های مردمی خوششان نمی آید. و حکومت کنونی، خواه به سبب انحصار طلبی های اقتصادی و سیاسی باند خامنه ای و سپاه پاسداران، خواه به دلیل خفقان کشنده ای که در ایران و در تمامی جهات برقرار کرده است و خواه به سبب تعلقات فرهنگی - مذهبی قرون وسطایی خود، دیگر مطلوب مردم ایران نیست و نقش برانگیزاننده چنین انقلابی را بازی می کند. اکنون سه دهه است که خلق ایران درگیر مبارزه ای برای تغییر این حکومت شده است. از سالهای آغازین دهه هفتاد و تا اکنون که سالهای پایانی دهه نود را طی می کنیم.

بروز این انقلاب برای ایران، یعنی بروز امکانات ناشناخته، بروز آینده ای نا روشن برای امپریالیستها. بروز احتمالی طبقه کارگر در صدر انقلاب آینده ایران. بروز گروهها و سازمان های انقلابی اصیل چپ و دموکرات انقلابی. بروز و یا رشد امکان برقراری حکومتی دموکراتیک و مدافع منافع اساسی خلق ایران و مخالف وطن فروشی و ساخت و پاخت با امپریالیستها. بروز انقلاب در ایران یعنی تشویق و یا تقویت انقلاب در ترکیه، عراق، افغانستان، پاکستان، سوریه، اردن، مصر، بحرین و تقویت انقلاب فلسطین و حتی برانگیختن مخالفتهای مردمی در عربستان سعودی و بحرین. این انقلاب بدون تردید به نفع طبقه کارگر و تمامی طبقات مردمی در کشورهای منطقه خواهد بود. چنین انقلابی می تواند منافع استراتژیک امپریالیستها را در منطقه تهدید کند؛ و این چیزی است که اساسا امپریالیستها را خوش نمی آید. و بیشتر به این دلیل است که آمریکا به ماجراجویی و فتنه گری نوینی در منطقه دست زده است.

مائو در مورد منطق امپریالیستها و منطق خلق چنین می نویسد:

« فتنه‌گری، شکست، باز هم فتنه‌گری، باز هم شکست... و سرانجام نابودی ـ چنین است منطق امپریالیستها و تمام مرتجعین جهان نسبت به امر خلق؛ آنها هرگز خلاف این منطق عمل نخواهند کرد و این قانونی است مارکسیستی. وقتی‌که ما می‌گوییم «امپریالیسم وحشی و درنده‌خوست»، منظورمان این است که سرشت امپریالیسم هرگز تغییر نخواهد کرد. امپریالیستها حتی تا دم مرگ هم ساطور قصابی خود را به زمین نمی‌گذارند و هیچگاه به بوداییان نیک صفت تبدیل نمی‌شوند.

مبارزه، شکست، باز هم مبارزه، باز هم شکست، باز هم مبارزه ... و به همین گونه تا پیروزی ـ چنین است منطق خلق؛ و خلق نیز هرگز خلاف این منطق عمل نخواهد کرد. این نیز قانونی است مارکسیستی. انقلاب خلق روسیه از این قانون پیروی کرد و انقلاب خلق چین نیز پیرو این قانون است.»(پندارهای واهی را به دورافکنید و خود را برای مبارزه آماده کنید،آثار منتخب، جلد چهارم،ص 622- 623 ، به نقل از کتاب سرخ، بخش پنجم)

پندارهای واهی خام اندیشان هوادار تجاوز امپریالیسم به ایران

گروه ها و دسته هایی که یا هواخواه سلطنت طلبان هستند و یا بی مایگانی غرب پرست و در خواب کمک امپریالیستها، و یا روشنفکرانی گیج و سرگشته که از چپ رویگردان و به راست امیدوارند، برای حمله امپریالیسم آمریکا به ایران و سرنگونی جمهوری اسلامی، آب از دهانشان راه افتاده و به بشکن زدن پرداخته اند. آنها دقیقه شماری می کنند و منتظرند تا ترامپ و سربازانش بیایند و آنها را از شر جمهوری اسلامی رهایی بخشند. آنها چیزی از امپریالیسم و سرمایه داری نمی دانند و در بهترین حالت برده و بنده نادانی و گیجی خود و در بدترین حالت، بنده و برده حقارت، ترس و بی جربزه گی خود هستند.

بسیاری از آنها بی ریشه گانی خودباخته اند. بی باوری به مردم سرزمین خود و حتی ناآگاه نسبت به تاریخ این سرزمین و مردم آن. بی باوری و عطوفت و انسی به طبقات مردمی ایران و در راسشان طبقه کارگر. پوچ، تهی، بی مقدار و حقیر. تصور آنها از مردم کشور خویش، مردمی است ضعیف، بی اراده، ناتوان، مفلوک و حقیر که چشم به دیگران دوخته تا بیایند و وی را از فقر، ستم، بدبختی، فلاکت و بیچارگی نجات دهند! آنها به هیچوجه نمی دانند که ملت بزرگ ایران سنگهایی بسیار بزرگتر از اینها را از جلوی پای خویش برداشته است.

از سوی دیگر، آنها گمان می کنند که امپریالیستها عاشق چشم و ابروی مردم ایران هستند و به خاطر مردم ایران حاضرند موجب به زمین ریختن خون هزاران سرباز خود بشوند و یا حداقل مبالغ گزاف میلیاردها دلاری خرج کنند. برخی از این دسته ها و افراد به دلیل روحیه و تفکر شدیدا ضد کمونیستی خود از آینده انقلاب ایران هراسناک اند. آنها دخالت امپریالیستها را بهتر می بینند تا انقلاب مردمی در ایران و رو آمدن طبقه کارگر را.آنها گمان می کنند که مردم با دیدن نیروهای امپریالیستها در خاک ایران به آنها شیرینی خواهند داد و از آنها بابت اینکه به فکرشان بوده اند و جان و مال کشور خود را برای آزادی مردم ایران از چنگال خونخواران مرتجع و برقراری دموکراسی کرده اند، تشکر خواهند کرد! براستی که چقدر این افراد و دسته ها دچار کوته بینی علاج ناپذیر و حس حقارت نسبت به امپریالیست ها و انقیاد پرستی هستند.

نگاهی ساده و سطحی به تاریخ دخالتهای امپریالیستهای غربی و شرقی در کشورهای زیر سلطه در آسیا، افریقا و آمریکای لاتین نشان می دهد که امپریالیستها هرگز واله و شیدای هیچ خلق در بند و زیر ستمی نبوده و حاضر نشده و نیستند که یک شاهی برای آزادی مردمی از چنگال ارتجاع خرج کنند و یک قطره خون از دماغ سربازانشان جاری شود، چه برسد که میلیاردها هزینه کنند و یا مجبورگردند که کشته های زیادی دهند. امپریالیستها خود خونخواران بزرگ و غارتگران بزرگند و در تمامی جهان همواره پشتیبان ارتجاعی ترین حکومتها و استثمار و ستم بر خلقها بوده اند. آنها خود این حکومتهای ارتجاعی را بر سرکار آورده اند و تا جایی که چنین حکومتهایی منافع آنها را برآورده کرده اند، از آنها پشتیبانی به عمل آورده اند.امپریالیستها و « دولت های مدرن غربی»(یعنی همان امپریالیستهای اروپایی) در بیشتر کشورها از کهنه پرست ترین مرتجعان پشتیبانی کرده اند. در همین خاورمیانه آنها مسبب اصلی درست شدن گروههایی مانند طالبان، بن لادن، جریان های ارتجاعی اخوان المسلمین در مصر، داعش و بقیه هستند. آنها حکام عربستان سعودی را که در ارتجاع و تعفن و گنداب کهنه پرستی، پهلو به پهلوی ارتجاع حاکم بر ایران می زنند، تا دندان مسلح می کنند، تا بر خلق خود و کشورهای کوچک منطقه مسلط باشند. آن «آزادی» و «دموکراسی» را که آنان برای عراق، لیبی، سوریه، بحرین و دیگر کشورهایی که در آنها مداخله کردند، به ارمغان آوردند، ما اکنون به روشنی داریم می بینیم! اگر در کشورهای امپریالیستی رفاهی نسبی برای طبقات میانی و بخشهایی از طبقه کارگر فراهم است و سروصدای آنها بلند نمی شود، برای این است که از حلقوم تمامی طبقه کارگر و زحمتکشان کشورهای زیر سلطه، زنان و مردان تهیدست و ستمدیده دنیا می گیرند و پاره ای ناچیز از آن را به دهان بخشهایی از طبقه کارگر و زحمتکشان کشور خود می ریزند.آنها هرگز چنان رفاه نسبی را برای طبقه کارگر و زحمتکشان کشورهای زیر سلطه فراهم نخواهند کرد.

در ایران خودمان، از امپریالیسم انگلستان گرفته که  از گذشته تا به حال، همواره با ارتجاعی ترین گروهها و دسته های مذهبی و غیر مذهبی مرتجع در هیئت حاکمه ایران کنار آمده( کافی است که به نوکران سرسپرده امپریالیسم انگلستان در ایران و از جمله رضا شاه بکنیم که انگلیسی ها وی را زمانی که دیگر به دردشان نمی خورد همچون موجود حقیر و تفاله ای بی ارزش به دور انداختند و یا در همین دوران اخیر که جاسوسان وی اردشیر لاریجانی و دختر صادق لاریجانی بوده اند) تا آمریکا که دست در دست آیت الله کاشانی مرتجع، کودتای ضد حکومت ملی مصدق را رهبری کرد، و یا شاه سابق یعنی نوکری حقیر و حلقه به گوش را بیش از دو دهه پشتیبانی کرد که با دستور امپریالیستها، به دلیل ترسشان از کمونیسم، به تقویت مذهب و ارتجاعی ترین مذهبیون دست زد، و یا در کنفرانس گوادالوپ به دلیل ترس از طبقه کارگر و زحمتکشان ایران و سازمان های چپ، دست به سازش با همین حکام مرتجعی که اینک تنفر این حضرات را برانگیخته اند، زد و مهره های کلیدی و با تجربه اش در ساواک و ارتش را مسئولیت داد که به این نورسیده های مرتجع تمامی شیوه های سرکوب انقلاب و گروههای سیاسی را یاد دادند، و خود نیز در قبال تمامی کشتارهای آنها- به ویژه کشتار 67-  یا پشتیبانی کرد و یا خفقان گرفته و مهر سکوت بر لب زد و حتی  با برخی بده و بستان های اقتصادی و سیاسی آشکار و پنهان، دست آنها را در ترور برخی از مخالفین حکومت در کشورهای امپریالیستی باز گذاشت، همه و همه، نشانگر این است که امپریالیستهای«مدرن»برای پیشبرد منافع خود و سرکوب خلق، تا آنجایی که شده و جواب داده، از عقب مانده ترین ارتجاعیون و پلیدترین نیروها در کشور ما پشتیبانی کرده اند.

باری، بس است دیگر چنین هذیان گویی ها و چرندیاتی را سرهم کردن!

ادامه دارد.

هرمز دامان

نیمه دوم اردیبهشت 98

یادداشتها

1-    روشن است که برخی از این درگیری های منطقه ای به نفع امپریالیستها و در چارچوب منافع استراتژیک اقتصادی- سیاسی آنها هم هست. برای نمونه درگیریها در یمن می تواند بهانه خوبی برای فروش تجهیزات مدرن نظامی از سوی آمریکایی ها به عربستان سعودی و دیگر کشورهای منطقه باشد. هم اینک نیز این بد نیست که حوثی های یمن نقش لولوی سر خرمن را برای گسیل نیروهای آمریکایی به منطقه بازی کنند. عموما، امپریالیستها به این نوع درگیری های منطقه ای در آفریقا و آسیا برای فروش سلاحهای خود و تجهیز تسلیحات کشورهای زیر سلطه خود نیاز دارند، مشروط بر اینکه اینها در چارچوبهای قابل کنترل جریان یابند، تضادهای فرعی را دامن زنند و به انقلابات مردمی و تضاد های اساسی بین استثمار شدگان و استثمار کنندگان، بین ستمدیده گان و ستمگران کشیده نشوند. درصورتی که به این وضع کشیده شوند، امپریالیستها صلح و آرامش را به درگیری و جنگ ترجیح می دهند. نگاهی به تاریخ 50 سال اخیر کشورهای آمریکای جنوبی که همواره حیات خلوت امپریالیسم آمریکا خوانده شده است، نشان می دهد که چنین درگیریهایی در این مناطق بسیار کم بوده است. یکی از دلایل آن این است که در این منطقه به دلیل سابقه و تاریخ مبارزات انقلابی مسلحانه خواه چریکی و خواه توده ای، چنین درگیریهایی همواره می تواند موجبات رشد و گسترش سازمانهای انقلابی مسلح و تبدیل درگیری های فرعی به تضادهای اساسی را پیدا کند. در همین حال، در افریقا وضع کاملا برعکس است.یعنی به دلیل ساختار عقب مانده قبیله ای در بیشتر این کشوره و تضادهای قبیله ای و قومی، چنین درگیریهایی، می تواند مدتهای درازی جریان یابد، بی آنکه به مبارزات مسلحانه انقلابی در مسیر تضاد اساسی تبدیل شود.

2- تصور اینکه آخوندها و پاسداران، واقعا بنیادگرا و خواهان انقلاب مذهبی و برگشت به آنچه که خود از دین اسلام و مذهب شیعه دوازده امامی و بطور کلی ریشه های مذهبی ،آیه ها و احادیث می گویند و تبلیغ می کنند(آنچه صوفیان در مکاتب عرفانی در مورد مذهب گفته اند و یا انسانهایی که اندیشه هایی غیر دگماتیک در مورد مذهب دارند، یا آنها که به مومنین راستین معروفند، از دین و مذهب ارائه می دهند) در منطقه و جهان باشند، اینک و پس از چهل سال تجربه آشکار ملت ایران از این قوم، به کلی مضحک می نماید. این اساسا نه با واقعیات درونی یعنی ریاکاری، پول پرستی، مال پرستی، نزول خواری، قدرت و جاه پرستی، دزدی، اختلاس، فساد وحشتناک، جاسوسی برای امپریالیستها از جمله امپریالیسم انگلستان که در مورد لاریجانی ها دو بار گندش درآمد، بردگی حقیرانه نیازها و شهوات از جمله تجاوز به دختران و زنان و لواط با کودکان و نوجوانان، کشتار مخالفین از هر گروه و دسته و حتی شیعیان غیر دوازده امامی، متدینین سنی، صوفی مسلک ها،عارفان و درویشان، ستم به تمامی مذاهب، خلقها، زنان، جوانان و حتی کودکان و نوجوانان، استثمار و ستم به تمامی طبقات زحمتکش، کارگران، دهقانان، خرده بورژوازی و حتی اسلامی ترین بورژواهای ملی همچون بازرگان و بنی صدر و ترور و کشتن آنها همچون سامی، فروهر، سحابی و دخترش و نه بیرون یعنی ایجاد جدایی و افتراق در جنبشهای مردمی، تلاش برای به انزوا و به شکست کشاندن جنبش های انقلابی(مورد فلسطین) بر مبنای اساس قرار دادن دین و مذهب، سرکوب انقلابات، یاری گرفتن از امپریالیست ها برای سرکوب خلقها، همکاری های بی پایان با امپریالیست ها و... اصلا و ابدا نمی خواند.

امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(1)

امپریالیسم آمریکا و فتنه گری تازه در خاورمیانه(1)

وضع کنونی

امپریالیسم آمریکا آغاز به لشکرکشی تازه ای کرده است. یکی از ناوهای هواپیمابر بزرگ و بمب افکن های خود را به نزدیکی آبهای ایران فرستاده، و ترامپ رئیس جمهور این کشور، ضمن رد کردن خبر اعزام 120 هزار نیرو در مرحله پس از این، گفته است که اما در صورتی که لازم باشد، بیشتر از آن هم به منطقه گسیل خواهد کرد. گویا امپریالیسم آمریکا خود را برای جنگی تازه آماده می کند.

بهانه های آمریکا برای گسیل ابزار و نیرو و تهدید به جنگ علیه ایران، عموما کلیشه ای و باسمه ای است: حکومت اسلامی علیه منافع آمریکا دست به اقدام زده است، می خواهد به نیروهای آمریکایی و یا منافع این کشور حمله کند، کشتیهای نفتکش را مورد تهدید قرار دهد و یا مانع بیرون رفتن نفت از منطقه شود.همان اندازه که ادعاهای امپریالیسم آمریکا در مورد صدام و عراق راست بود که سلاحهای شیمیایی مخفی کرده است، ادعای های کنونی آنها علیه حکام ایران نیز راست است!

شکی نیست که دارودسته خامنه ای و سپاه پاسداران ارتجاعی وی تحرکاتی در مناطق گوناگون خاورمیانه، لبنان، افغانستان، عراق، سوریه و یمن داشته اند و گروههایی را وابسته به خود سامان داده اند، و از این نظرها  و قربانی کردن منافع خلق ایران و به فقر و فلاکت کشیدن طبقه کارگر و زحمتکشان و حتی لایه هایی از خرده بورژوازی چیزی را کم نگذاشته اند.

 اما امپریالیستهای آمریکایی به خوبی می دانند که آنها صرفا برای اینکه مقبول امپریالیستها واقع گردند و بتوانند بقای خود را تامین کنند، دست به این تحرکات زده و می زنند و گرنه آنها را چه به ضدیت انقلابی با امپریالیسم. خود امپریالیستهای آمریکایی و اروپایی هم در تمامی این دقایق نزدیک این حضراتی که اینک تروریست خوانده می شوند، حضور داشته، اما گویا نه تنها کاری به کار این مداخله جویان نداشته اند، بلکه بارها با آنها پشت میز مذاکره نشسته، بده و بستان داشته، پولهای نقد در جیبشان گذاشته، تا بستن قراردادهای اقتصادی کلان پیش رفته، به تمامی فک و فامیل های آنها اجازه جای گرفتن در آغوش آمریکا و سکنی در این کشور داده، و خلاصه کار نکرده ای در ارتباط با این حکومت ارتجاعی و عمال آن باقی نگذاشته اند. و جناب ترامپ و دیگر رهبران حزب جمهوری خواه نمی توانند بگویند ما بی گناهیم و اینها گناه دموکرات هاست!

 از سوی دیگر، پس از زدن هواپیمای مسافربری ایران در سال پایانی جنگ ایران و عراق، خمینی که جدا از رابطه پنهانی با آمریکا و فرستاده شدن مک فارلین به نزدش، ظاهرا«شاخ ترین» این حضرات حکام بود، جام زهر سر کشید، اینها که دیگر هیچکدامشان به اندازه وی گردنکش نیز نیستند، اگر تا کنون و در مذاکرات پنهانی که همواره وجود داشته و دارد، 12 بند شروط  تازه مذاکره را که از جانب پمپئو پیشنهاد شده، نپذیرفته باشند، با حملات و شلیک های نخستین، و در شرایط بدتری، خواهند پذیرفت و دمشان را روی کول خود گذاشته، پای میز مذاکره نشسته و از سر نشان دادن چاکری و سرسپردگی، بندهایی تسلیم طلبانه ای نیز از جانب خود به 12 بند اضافه خواهند کرد. آخوندهای ریاکار و متقلب و کت پوش های هم ردیف، وراج ها و ظاهر سازهای استادی هستند!       

تضاد امپریالیستها با حکومت مرتجع ایران

بخش رویی قضیه، تضاد بین امپریالیستها و حکومت جمهوری اسلامی است. آنها در سالهای اخیر، و در پی رشد تضادهاشان با حکومت ارتجاعی ایران، تا توانستند حکام نوکرمنش جمهوری اسلامی را تحقیر کردند. آنها را پشت میز مذاکره نشاندند و مجبورشان کردند دست از بلند پروازی های خود در مورد اتمی کردن ایران بر دارند؛ روی میلیاردها دلار خاک بریزند و آنها را به مشتی آهن پاره بی ارزش تبدیل کنند. در ازای آن، مبالغی به سرمایه داران حقیر و حریص دادند تا بتوانند برخی از مشکلات اقتصادی خود را حل کنند. سپس به دلیل ماجراجویی های حکومت اسلامی خامنه ای و سپاه پاسدارانش، قطعنامه را زیر پا گذاشتند، 12 شرط تازه طرح کردند و گفتند که چنانچه ایران پای مذاکره درباره این شروط نیاید، دوباره تحریم اقتصادی را آغاز می کنند. آنها گفتند تحریم  را تا آن حد پیش می برند که  حکام ایران نتوانند نفت صادر کنند و گلوی آن را چنان فشار می دهند تا بیاید و دوباره پشت میز مذاکره بنشیند. حکام تحقیر شده ظاهرا مذاکره را- احتمالا بندهایی از آن را - نپذیرفتند. امپریالیستها تحریم های اقتصادی را مرحله به مرحله تا رساندن صدور نفت به صفر و حتی بخشهایی مهمی از صادرات غیر نفتی عملی کردند و اکنون حکام مرتجع و کهنه پرست را کمتر و ملت دلاور ایران را با مشکلات گوناگون اقتصادی و حتی  اموری که به بهداشتی و سلامتی کودکان و بیماران بر می گردد، روبرو کرده اند.

تضاد درون باندهای حاکم بر ایران بر سر مسئله مذاکره

 درون هیئت حاکمه ایران و بین باند خامنه ای و دیگر گروه ها و باندهای حاکم، دارای قدرت و یا بی قدرت، زبان دار یا بی زبان، شاکی یا مطیع، تضادها بر سر مسئله مذاکره کردن و یا مذاکره نکردن شدید است. بسیاری از جناح های حاکم، مذاکره را بر تداوم وضع کنونی ترجیح می دهند. وضع کنونی، بقای کل هیئت حاکمه ایران را تهدید می کند. در صورت بروز جنگ و دادن هزینه از جانب امپریالیستها، آنها به کمتر از آمدن ارتجاع سلطنت طلبان و یا جمهوری خواهان نوکر خود به قدرت، راضی نخواهند شد. اما در صورت مذاکره و پذیرش شروط ترامپ، امکان بقای حکومت ایران و طبقات ارتجاعی کنونی وجود خواهد داشت.

 در راس هیئت حاکمه ایران، خامنه ای و سپاه پاسدارانش، در صورتی که آنچه می گویند راست باشد و مذاکره پنهانی را تا کنون پیش نبرده باشند، باید  هالو بوده و دچار ساده لوحی غریبی شده باشند. خامنه ای در مقام شخص اول مملکت، قیافه «دانایان پیر» را به خود گرفته، می گوید جنگ نخواهد شد. «نه ما جنگ خواهیم کرد و نه آمریکایی ها. آمریکایی می دانند که جنگ به نفعشان نیست و آن را آغاز نخواهند کرد. مشکلات حل خواهد شد و حکومت پا برجا خواهد ماند.» سران پاسدارانش نیز یکی پس از دیگری به دادن شعارهای پوچ و توخالی می پردازند.

 غافل از اینکه اگر حکومت خامنه ای و پاسدارانش سر میز مذاکره ننشسته باشند و یا ننشینند و خواستها و منافع امپریالیست ها را تامین نکنند، روی دادن جنگ گریز ناپذیر خواهد بود.

نگارنده در بخش نخست مقاله امپریالیستها، جمهوری اسلامی و مردم ایران در اردیبهشت 91 چنین نوشت:

«تضاد جاری که با تشدید محاصره اقتصادی اوج جدیدی را تجربه می کند، می تواند در تکامل خود با توجه به مجموع شرایط بین المللی و منطقه به جنگ نینجامد و نیز می تواند بینجامد. همه چیز بستگی به نحوه برخورد طرفین و نیز تغییرات جدید در اوضاع جهانی دارد. بطور کلی، چنانچه روند سازش تکامل یابد و جمهوری اسلامی به حدود و مرزهای مورد تمایل امپریالیستها گردن گذاشته، تسلط بلامنازع آنها را بپذیرد، اوامر آنها را بی برو برگرد اجرا کند و نقش نوکر حلقه بگوش و بدون های و هوی آنها را بازی کند، جنگی در کار نخواهد بود؛ و برعکس، چنانچه جمهوری اسلامی بخواهد شکل نیمه مستقل خود را حفظ کرده بر مواضع متضاد با امپریالیستها پافشاری کند، این کشورها علیرم مشکلات فراوان در افغانستان و عراق  و نیز دیگر کانونهای جنبش و انقلاب به این دلیل که جمهوری اسلامی را به شکل کنونی آن، مانع جدی در راه تکامل برنامه های بین المللی خود می بینند با آن وارد جنگ خواهند شد.»

همچنین در آنجا اشاره شد که:

«عجالتا باید اشاره کنیم که به نظر ما، با توجه به میل و جنون دیوانه وار حکومتگران جمهوری اسلامی برای ماندن و بقا، سخت است که بسادگی پای جنگی بروند که امکان پیروزی در آن برای آنها به شدت ضعیف است و هست و نیستشان را تهدید می کند. همانگونه که سران جمهوری اسلامی در مورد هواپیمای مسافربری و نوشیدن زهر نشان دادند، آنجا که از نظر داخلی احساس ضعف کنند، یعنی اطمینان حاصل کنند که توان بسیج توده ها را به مانند سالهای 60 تا 65 ندارند و نیز تحلیلشان از دشمن این باشد که وی شوخی ندارد و جایی برای مانور و زمان خریدن و یا ادا در آوردن وجود ندارد و دشمن با وی وارد جنگ خواهد شد، دیر یا زود، پای سازش خواهند رفت. در شرایط کنونی نیز مشکل است که آنها خود را درگیر جنگی نمایند که نه تنها پیروزی در آن را بسادگی ممکن نمی دانند، بلکه برعکس، شکست و نابودی در آن  و دچار شدن به سرنوشت صدام و قذافی و بشار را بیشتر احساس می کنند.»

وضع کنونی از نقطه نظر تشدید شرایط محاصره اقتصادی و جنگ ، بیشتر به رفتارهای انجام شده سران جمهوری اسلامی پس از برجام بستگی پیدا  کرده است و می کند، تا به تغییرات در هیئت حاکمه آمریکا و روی کار آمدن ترامپ و تضادهای این کشور با امپریالیسم روس. گرچه، هم ترامپ منافع بیشتری نسبت به امپریالیست های اروپایی از اقتصاد ایران نیمه مستعمره می خواهد، هم دعواها و سازش های آمریکا با امپریالیسم روس وارد مراحل تازه تری شده است،هم وضع خاورمیانه تا حدودی تغییر کرده است، و هم جنبش انقلابی مردم ایران شرایط گذشته را پشت سر گذاشته است و تکامل یافته است. و همه اینها در تغییر شرایط کنونی به شرایطی حساس تر موثر بوده است. 

در حقیقت، این حکام جمهوری اسلامی  و در اساس باند خامنه ای و سپاه پاسداران بوده اند که از نظر امپریالیسم آمریکا، خود را با تغییرات اوضاع در خاورمیانه پس از جنگ سوریه، مسائل پیش رفته در تضادهای بین اعراب  اسرائیل بر سر حکومت فلسطینی، تضادهای عربستان با یمن و غیره هماهنگ نکرده اند و به ماجراجویی های منطقه ای خود ادامه داده اند. از سوی دیگر، این جناح خامنه ای و پاسدارانش بوده اند که با سیاستهای اقتصادی، سیاسی و فرهنگی خود، جنبش خلقی بزرگ دی ماه 96 را موجب گردیدند. و ظاهرا مشکلات بیشتر به سیاستهای داخلی و خارجی آنها بر می گردد تا تغییرات درونی سیاسی و اقتصادی در آمریکا و یا در منطقه.

تضاد درون هیئت حاکمه آمریکا فرع بر اصل است

آمریکایی ها البته نمی خواهند که دست به جنگ تازه ای بزنند. آنها دو دهه اخیر یکی پس از دیگری درگیر جنگهایی شده اند و هزینه های جانی و مالی از کیسه خلق آمریکا و دیگر خلقهای کشورهای امپریالیستی برای منافع سرمایه داران خونخوار این کشورهای پرداخته اند. آنها درگیر مشکلات اقتصادی و سیاسی فراوان، خواه در کشورهای خود و خواه در مناطق گوناگون جهان هستند.

اما این به این معنا نیست که آنها دست از جنگ بر علیه خلقها، بر علیه امپریالیسم رقیب و برای گسترده کردن مناطق نفوذ خویش در مناطقی که امپریالیسم رقیب حضور یا نفوذ دارد، برای تسلط بر اوضاع عمومی بین المللی و نظم و ثبات بخشیدن به روابط اقتصادی و سیاسی کشورهای زیر سلطه خویش و بالاخره بر علیه حکومت هایی که باب طبعشان نیست و بقای آنها و یا اشکال حکومتی آنها را منطبق با منافع کوتاه مدت و یا دراز مدت خویش و یا همین نظم و ثبات منطقه ای مورد تمایلشان، تشخیص می دهند، بردارند، و چنانچه راه چنین تغییراتی، جنگ باشد از آن پرهیز کنند. امپریالیستها هرگز چنین نکرده و نخواهندکرد.

از این رو، کلا، جنگ در اوضاع کنونی به نفع هیئت حاکمه آمریکا نیست، ولی پس از خروج از برجام و تهدید ایران به محاصره اقتصادی و انجام تمامی مراحل آن، دست نزدن به آن در شرایط کنونی و وضع ویژه درونی ایران، بیشتر به ضرر آن است تا دست زدن به آن. به عبارتی، تداوم صرف شرایط کنونی و عدم تسلیم حکومت جمهوری اسلامی، حداقل ضرری که خواهد زد ضربه به پرستیژ بین المللی امپریالیسم آمریکا خواهد بود؛ ضررهای بزرگ تر بماند.  از این رو، در صورتی که نظام حاکم ایران تسلیم شرط های ترامپ نشود، جنگ، بی گمان رخ خواهد داد.(1)

 در دوران کنونی، درون هیئت حاکمه آمریکا، بین جناح  دموکراتها با جمهوری خواهان تضاد شدیدی بر سر جنگ کردن به ایران وجود دارد. ظاهرا دموکراتها مخالف این جنگ هستند و تداوم روش اوباما را ترجیح می دهند. اما جدای از این تضادها که تازه نبوده وهمواره بین حزب دموکرات و حزب جمهوریخواه وجود داشته و خواهد داشت، جنگ در ماهیت امپریالیستها و سرمایه داری نهفته است و زمانی نخواهد رسید که امپریالیستها- فرقی نمی کند، خواه دموکرات و خواه جمهوری خواه- به کلی از جنگ رویگردان گردند و به صلح روی آورند. آنها هر کجا نتوانند از طریق سیاست و دیپلماسی آشکار یا پنهان، منافع و خواستهای خود را پیش برند به جنگ متوسل خواهند شد.

مائو در رساله خویش به نام جنگ طولانی، چنین می نویسد:

« "جنگ ادامه سیاست است"، در این مفهوم جنگ سیاست است. جنگ خود یک عمل سیاسی است؛ از زمانهای خیلی قدیم هیچ جنگی نبوده است که فاقد خصلت سیاسی باشد...

اما جنگ، ویژگی های خود را نیز داراست و در این مفهوم نمی‌تواند به طور کلی  همطراز سیاست به شمار شود. « جنگ ادامه سیاست با وسایل دیگر است»؛ وقتی که سیاست به مرحله معینی از تکامل رسید که نتواند با وسایل عادی پیش رود، جنگ در می‌گیرد تا موانع را از سر راه سیاست برگیرد ... وقتیکه مانع رفع و هدف سیاسی تأمین گردد، جنگ نیز پایان می‌پذیرد. ولی اگر مانع به کلی برطرف نشود، جنگ تا نیل کامل به هدف دوام خواهد داشت ... از این جهت می‌توان گفت که سیاست جنگی است بدون خونریزی، در حالی که جنگ سیاستی است با خونریزی.»( منتخب آثار جلد دوم، ص 227- 229، به نقل از کتاب سرخ، بخش 5، جنگ و صلح، تاکید از ماست)

ادامه دارد.

 هرمز دامان

 نیمه دوم اردیبهشت 98  

    یادداشتها

1-   هنوز روشن نیست که آیا جناح مسلط بر آمریکا به این نتیجه رسیده که باید کلا قید حکومت جمهوری اسلامی را بزند و آن را سرنگون کند و یا در صورت تبعیت این حکومت و تمامی جناح های مسلط آن از نیات و مقاصد امپریالیستها و انجام سیاست ها و وظایفی که به آنها سپرده می شود، با آنها کنار آید. اکنون آمریکاییها اصرار دارند که در پی سرنگونی حکومت فعلی نیستند و تنها می خواهند آنها پای میز مذاکره آمده وشروط آمریکا را بپذیرند.