حکومت جانیان و دزدان و اعدام جوانان مبارز
حکومت جنایتکار ولایت فقیه و دستگاه تا مغز
استخوان کثیف قضایی اش اعدام جوانان مبارز را برای پیشگیری از ادامه ی مبارزات
توده ها پی گرفته و ادامه می دهد. آنها جوانان بازداشت شده مبارزات دی ماه 1404 و
یا خیزش «زن زندگی آزادی» را که در زندان به سر می برند و در کنار آنها مبارزان
کرد و یا بلوچ و عرب و همراه این همه زندانیان عادی( مواد مخدر، قتل و غیره) را در
زندان ها اعدام می کنند. روزی نیست که خبری از اعدام فردی یا گروهی به وسیله ی این
جانیان اعلام نشود.
برنامه ی حکومت برای اعدام دو جوان مبارز
در پیش چشم توده ها
روز سه شنیه 6 مرداد دستگاه جنایتکار قضایی
حکومت ولایت فقیه به ریاست دزد و جانی اعظم محسنی اژه ای اعدام دو مبارز جوان خیزش
دی ماه 1404 با نام های ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیر حسین صفری حسینی را در
انظار عموم و در میدان علیخانی محله ی ملک شهر اصفهان اجرا کرد تا «درس عبرت» برای
جوانان و توده ها شود.
59 متهم و 12 جوان محکوم شده به اعدام
این دو جوان افرادی از پرونده ای قطور در مورد
کشتن 4 مامور نیروهای انتظامی در میدان علیخانی بودند. مامورانی که در خدمت به
بقای حکومت توده ها را به رگبار می بستند. در این پرونده 59 نفر را متهم و 12 نفر را به اعدام محکوم کرده اند که حکومت دو تن از آنان
را با نام های عرفان اسفندیاری و گل محمد محمدی هفته ی گذشته اعدام کرده بود و به
تعدادی از خانواده های 12 نفر و از جمله ابوالفضل و امیرحسین اعلام کرده بود که
برای آخرین ملاقات فرزندان خود بیایند.
واکنش توده های اصفهانی به اعدام دو جوان
مبارز – آتشفشانی آماده ی خروش
واکنش توده های اصفهانی در خور تحسین و
ستایش بود. آنها به محل ریختند و خواستند با مبارزه ی خود مانع اجرای حکم اعدام
جوانان شان شوند. حکومت که از پیش محل را تا توانسته بود با نیروهای امنیتی پر
کرده بود به سرکوب توده های خشمگین پرداخت. بر مبنای اخبار در این درگیری های بین
توده ها و مزدوران حکومت عده ای زخمی و بازداشت و یک زن با نام جان باخته است.
طلایه های دوباره مبارزه
از
هفته های گذشته بخش هایی از توده های مردم آرام آرام مبارزات خیابانی را آغاز
کردند. اعتراضات رانندگان تاکسی در تهران و شهرستان ها، اعتراضات بازنشسته ها و
پرستاران و همچنین اعتصاب کارگران موتوژن تبریز بخشی از این مبارزات بود و بیشتر
گرد دستمزدها و شرایط معیشت می چرخید.
وضع کنونی توده ها و احتمال اعتراضات توده
ای گسترده
وضع کنونی که جنگ نیز به آن افزوده شده است
امان مردم را بریده است. ابر تورمی در راه است و قرار است بنزین هم گران شود. حکومت می داند که
پایان جنگ یعنی اجبار به روبرویی با اعتراضات توده ها که به احتمال زیاد شدید خواهد
بود و بسیار گسترش خواهد یافت.
جنایات حکومت برای پیشگیری از اعتراضات
توده ای
واکنش حکومت تداوم اعدام های جوانان مبارز
و همچنین اعدام زندانیان عادی است. آوردن این اعدام ها به خیابان از یکسو و در
ظاهر برای این است که حکومت پس از نمایش های شبانه ی خیابانی مزدوران اش و نیز
برگزاری مراسم به گورسپاری خامنه ای بگوید پایه ی مردمی دارد( و یا پس از برگزاری
مراسم سازمان داده شده ی دفن خامنه ای خیال می کند دارد) و مردم با این اعدام ها
موافق اند و همراهی می کنند؛
و
از سوی دیگر - و در واقع این مساله ی اصلی است - به مردم هشدار دهد و آنها را به
ترس و وحشت اندازد که هر گونه اعتراض به ویژه اگر به قصد سرنگونی حکومت باشد با
کشتار و اعدام روبرو خواهد شد. و به این ترتیب این پیام را به مردم بدهد که حکومت
ماندنی است حتی اگر به قیمت خونریزی های بسیار بیشتر و کشتن جوانان و توده های
بیشتری تمام شود.
خشم
و کینه ی بی پایان خلق
و با این حال در پی اعدام این دو جوان و
نیز اطلاع دادن به خانواده ها برای دیدار آخر فرزندان شان خشم و کینه ی بی پایان
از حکومت تمامی توده ها را در ایران در بر گرفته است.
مردمی که تورم و گرانی و فقر و تنگدستی از
یک سو و تجاوز و جنگ از سوی دیگر و حکومتی دزد و جنایتکار که همچون بختک نزدیک به
50 سال است بر سر آنها خراب شده است از سوی سوم، آنها را چنان به تنگ آورده که
همچون آتشفشانی آماده خروش گشته اند.
مسائل ومشکلات مبارزات طبقه ی کارگر و توده ها
دو ضعف و کمبود بزرگ جنبش خلق یکی نبود یک
طبقه ی انقلابی سازمان یافته در راس جنبش توده هاست و دیگری نداشتن تصور روشن از
راه مبارزه انقلابی برای سرنگونی حکومت کنونی است.
در کنار این ضعف ها، انقلاب از یک سو با
تجاوز و جنگ به پا شده از سوی امپریالیسم آمریکا با حکومت جنایتکار ولایت فقیه روبرو
است؛ جنگی که به طور قطع هدف اساسی اش خاموش کردن انقلاب در ایران و تبدیل تجاوز و
حمله ی آمریکا همچون یک جایگزین برای انقلاب توده ها و فرو نشاندن آن بوده است:
«شما نمی خواهد انقلاب کنید و کشته دهید ما
برایتان حکومت را درست و منطبق میل تان می کنیم!»
این پیام اصلی تجاوز امپریالیسم آمریکا و جنگ اش
با حکومت کنونی است و نتیجه ی آن چه تا کنون پیامد جنگ بوده، گرفته شدن امکان تحرک
و مبارزه از توده ها و ناباوری به نیروی خود و ایجاد یاس و ناامیدی و انفعال نسبی
در میان آنها بوده است.
از سوی دیگر توده ها با حکومتی روبرویند که تمامی بار تورم و گرانی را به روی توده ها انداخته و بی توجه به عاقبت
آنها جنگ را ادامه می دهد و در عین حال همین جنگ را فضایی مناسب برای اعدام ها و
سرکوب انقلاب و ایجاد شرایطی از رعب و وحشت یافته تا به خیال خود مانع اعتراضات
توده ها در آینده گردد.
در کنار این ها دارودسته های سلطنت طلب
هستند که با همه ی فراز و نشیب های اهداف ترامپ و امپریالیسم آمریکا، به ویژه برنامه
ی به گونه ای کنار آمدن با حکومت کنونی و رام و سر به راه کردن آن، باز هم امید
دارند که برنامه ترامپ تغییر کند و برنامه سرنگونی و جایگزین کردن این دارودسته
مزدور را در پیش گیرد. اینها از یک سو خارج کشور را قرق خود کرده اند و از سوی
دیگر با بنگاه های تبلیغاتی و مزدوران بلندگو به دست شان مغز مردم را در داخل می
خورند.
این وضعیت شرایط نامساعدی به وجود آورده
است و مانع امیال توده ها و مبارزات آنها برای سرنگون کردن این حکومت و برقراری یک
جمهوری انقلابی دموکراتیک گشته است.
وظایف ما
برای شکستن این وضعیت و مساعد کردن شرایط
برای پیشرفت انقلاب، پیشروان طبقه ی کارگر و کمونیست ها باید در عین این که در
کنار توده ها و در مبارزات روزمره صنفی و اقتصادی و معیشتی و برای خواست های ابتدایی
آنها مبارزه می کنند به تبلیغ و ترویج چگونگی رفع موانع و انکشاف راه درست و
انقلابی در میان توده بپردازند.
این تبلیغ و ترویج از یک سو علیه تجاوز و
جنگ و علیه امپریالیسم آمریکا و جنگ طلبان حکومت اسلامی و برپایی و دامن زدن به
جنبش ضد جنگ و علیه تجاوز امپریالیستی و جنگ طلبی باندها و جناح های جنگ طلب است.
«پایان دادن به جنگ» شعار اصلی ما در این مورد
است.
از سوی دیگر و در کنار آن به مبارزه ی
گسترده و عمومی علیه اعدام ها و کشتار جوانان به دست حکومت جنایتکار دست زنند.
«پایان دادن به اعدام ها و آزادی زندانیان
سیاسی» شعارهای اصلی ما در این خصوص است.
در عین حال مائوئیست ها باید تبلیغ و ترویج
جنگ مسلحانه، جنگ توده ای با حکومت برای سرنگونی آن را را به یکی از محوری های
اصلی مبارزات خود تبدیل کنند.
این حکومت را باید با مبارزه ی مسلحانه توده ای
به رهبری طبقه ی کارگر و انقلابیون کمونیست بر انداخت تا بتوان جمهوری دموکراتیک
انقلابی را بر پا کرد. راه دیگری نیست و این مساله ای است که باید توده ها آن را
با تمامی وجود حس و درک کنند.
مرگ بر حکومت ولایت فقیه
مرگ بر سران دستگاه قضایی
درود بر مبارزات کارگران و
توده های ستمدیده ی ایران
برقرار باد جمهوری دموکراتیک خلق به رهبری طبقه ی کارگر
گروه مائونیستی راه سرخ
ایران
7 مرداد 1405
