۱۴۰۵ آبان ۲۶, سه‌شنبه

خشم و خروش توده های آبدانانی از جان باختن 13 انسان زحمتکش

گزارش

پس از جان باختن 13 تن از کارکنان شرکت ان‌جی‌ال دهلران در سانحه ی واژگون شدن اتوبوس حامل آنها، توده های آبدانانی امروز( سه شنبه  26 آبان) به خیابان ها آمدند و ضمن خواست پاسخگویی حکومتیان مسئول، شعارهایی چون « مرگ بر دیکتاتور»، «مسئول بی‌لیاقت، استعفا استعفا»، «جمهوری اسلامی، رهبر کارتونیت کو» ( منظور مجتبی خامنه‌ای است که پس از اعلام وی به عنوان ولی فقیه هیچ حضورعمومی آشکاری نداشته است) سر دادند. همچنین شعارهایی علیه خمینی بنیانگذار حکومت جنایتکار و نکبت ولایت فقیه داده شد.

از دیگر شعارهای راهپیمایان آبدانانی «علیرضا روحت شاد» بود. جوان مبارز اهل آبدانان که در 18 دی ماه در مبارزات تهران به وسیله ی جانیان حکومتی کشته شد و تودهای آبدانانی خاکسپاری وی را باشکوه برگزار کردند. 

 راهپیمایان همچنین بنرهای نصب شده ی وزارت اطلاعات را در مقابل مسجد آبدانان پاره کردند.  

دارودسته های پاسدار و بسیجی موتورسوار نیز طبق معمول به راهپیمایان حمله کردند و دست به شلیک هوایی زدند. تعدادی نیز بازداشت شدند.

بخش مضحک قضیه اقدام دارودسته های سلطنت طلب است که روی تعدادی از فیلم های راهپیمایان شعارهای مطلوب خود را گذاشته اند. شعارهایی که حتی سایت هایی مانند یورونیوز نیز که عموما مبلغ و مجیزگوی سلطنت طلبان است در راستی آنها شک داشته اند.


فرصت طلبان و رویزیونیست ها در پس «چپ اجتماعی»(2)

 Opportunists and Revisionists Behind the "Social Left"(2)


پیش از طرح نخستین فراز از مرحله ی تحلیل بد نیست به بررسی برخی از دیگر نکات طرح شده بپردازیم.

وی می نویسد:

«نکته دوم: بین جوامع و دولت ها (به عنوان قدرتی برفراز‌آن ها) همواره نوعی کشاکش در عین نوعی همزیستی به عنوان ابزاررتق و فتق امورزیستی خود و به شکل تاریخمند برقرار بوده است. درهمین مورد البته رابطه معکوسی بین معادله اقتدار دولت و ضعف و یا توانائی جامعه بر قرار است.»( (تقی روزبه، برآمد چپ اجتماعی و نگرانی‌های مشترک / نگاهی به مناظره‌ی موسی غنی‌نژاد و علی علیزاده، ۲ تیر ۱۴۰۲)

نخست باید پرسید منظور از «اقتدار» و «ضعف» چیست؟ اگر منظور این باشد که مثلا رشد«جامعه ی مدنی» مساوی با «ضعف دولت»است و برعکس نبود و یا ضعیف بودن جامعه مدنی موجب اقتدار دولت است باید گفت که خیر! چنین نیست.

جامعه ی مدنی در جوامع سرمایه داری امپریالیستی سده های بیستم و بیست و یکم بی «اقتدار» نبوده اند، خواه آزادی بیان و مطبوعات و اینترنت و احزاب و سازمان های سیاسی و انتخابات را در نظر گیریم و خواه سازمان های خودجوش اجتماعی و صنفی و جنسی و جنسیتی و محیط زیستی و غیره را. اما این موجب ضعیف شدن دولت نگردیده است. حتی اگر جایی مخالفت قانونی با دولت حاکم وجود داشته، این بیشتر با دستگاه اجرایی بوده و در بهترین حالت در انتخابات و یا مواردی دیگر، موجب شکست یک حزب در اداره ی دستگاه اجرایی و جایگزین شدن حزبی دیگر شده است. این جابجایی اما موجب ضعیف شدن اقتدار دولت( به معنای دستگاه اجرایی و نظامی طبقه ی حاکم در کلیت خود) نگردیده است.

وضعیت عکس نیز می تواند به همین سان تصویر شود. یعنی عموما – به استثنای دوره هایی که در آلمان و اسپانیان و ایتالیا قدرت دست جناح فاشیستی بوده است - اقتدار دولت موجب ضعیف شدن اقتدار جامعه ی مدنی اگر ملاک را همان ها که آمد در نظر گیریم نشده است. همه ی آنچه گفتیم سرجایش باقی مانده است.

در عین حال در برخی جوامع که استبداد و یا دیکتاتوری های فردی و یا نظامی وجود داشته است اصلا «جامعه ی مدنی» به آن شکل وجود نداشته است، با این حال مبارزات طبقات و احزاب و گروه های انقلابی عموما غیرقانونی موجب ضعیف شدن کل طبقه ی حاکم و اقتدار دولت و حتی سرنگونی حکومت گردیده است.

چنانکه در بخش های بعدی خواهیم دید رویزیونیست ما با طرح مساله به این شکل کلی و سرودم بریده نهایتا در پی به کرسی نشاندن درک خود از «استراتژی چپ اجتماعی» است.    

 نکته ی دیگر این که همزیستی یا همان وحدت بین جوامع و دولت ها صرفا در چارچوب نقش دولت به عنوان «ابزار رتق و فتق امور زیستی» نبوده است بلکه در دوره ها و مراحلی در چارچوب نقش سیاسی و فرهنگی دولت ها نیز بوده است. دولت هایی که در آغاز دوران نوین و شکوفایی خود قرار داشتند مانند دولت های برده دار و فئودال و یا حتی سرمایه دار( برای نمونه  ژولیوس سزار، کورش و یا ناپلئون)عموما توانایی گردآوری اکثریت جامعه را نه تنها برای اهداف اقتصادی بلکه همچنین برای اهداف سیاسی و نظامی و یا فرهنگی خویش داشتند و اکثریت و یا بخش مهمی از توده ها نیز در چنین دوره هایی از روی توافق با دولت ها همکاری می کردند. بنابراین رابطه ی دولت و جامعه صرفا بر مبنای«اقتدار دولت» مساوی «ضعف جامعه» و برعکس نبود، بلکه اقتدار دولت موجب اقتدار جامعه بوده است و ضعف دولت معادل ضعف جامعه بوده است. این سان در میان دولت و جامعه صرفا تضاد و مبارزه نبوده بلکه گونه ای وحدت و تعادل( تفاهم) نسبی نیز در موارد گوناگون نیز وجود داشته است.

وی در ادامه می دهد:

«نکته سوم - بطورکلی در میان همه نظریات و مکاتب و گفتمان ها حول ضرورت یک جامعه قوی و خودمدار به عنوان منبع مشروعیت و ظرفیت و توان چگونگی اداره خود( خودبنیاد و منبع مشروعیت) و دولت تابع منافع جامعه و خادم و یا دولت حداقل به اشکال گوناگون چه به شکل اصالت جامعه (کمون و کمونیسم یا سوسیالیسم و یا سوسیال دموکراسی و یا دولت حداقل لیبرال دموکراسی ها و…) در کلی ترین صورت خود، لااقل درحوزه ادعا نوعی اشتراک نظر و همسوئی وجودداشته است. برای چپ ها تقویت خودگردانی جامعه و پژمرده ساختن و نهایتا محو دولت به مثابه ابزاراقتدارطبقاتی و رهائی جنبه اصولی داشته است. و برای بقیه ولو در مقام ادعا ( ونه الزاما در عمل ) دولت‌های حداقل به معنی پذیریش نقش جامعه و رفع نیازهای آن به عنوان بنیادمشروعیت بوده است.»

خیر! بین همه ی نظریات و مکتب ها حول« ضرورت یک جامعه ی قوی و خودمدار به عنوان منبع مشروعیت ... و دولت تابع منافع جامعه و خادم و یا دولت حداقل» حتی در حوزه ی«ادعا»نیز نوعی «اشتراک نظر و همسویی» وجود نداشته است.

 کجا بین نظریه ی لاک که بنیانگذار لیبرالیسم کلاسیک و در نهایت نظریه پرداز بورژوازی در حال رشد انگلستان بوده است و مارکس و انگلس مروجان نظریه ی «کمون و کمونیسم» و نماینده گان سیاسی طبقه ی کارگر در مورد «جامعه ی قوی و خودمدار و خودبنیاد ... اشتراک نظر و همسویی» وجود داشته است؟!

 کجا بین نظریات لاک در مورد«دولت تابع منافع جامعه و خادم و دولت حداقل» با مارکس و انگلس که اساسا محو و نابودی دولت را می خواستند «اشتراک نظر و همسویی» وجود داشته است؟!

 یکی- لیبرالیسم و نه صرفا هم در مقام «ادعا» - در بهترین حالت از «دولت تابع منافع جامعه( و روشن است که منظورش از «جامعه» نه کل جامعه بلکه طبقه ی معین و یا کنشی است که به منافع طبقه ی معینی خدمت می کند!) و خادم و دولت حداقل»(چرا «دولت حداقل»؟! به نفع «خودمداری جامعه» حرف است باید پرسید منظور از «جامعه» کدام «طبقه» است؟) صحبت می کند و دیگری- مارکسیسم- خواهان از بین رفتن دولت است و می خواهد جامعه «خودبنیاد» گردد و به وسیله ی خودش اداره شود.

در واقع بین «خودمداری» و«خودبنیادی جامعه» در نظریه ی مارکس و انگلس و سپس مارکسیسم- لنینیسم- مائوئیسم با «خودمداری» جامعه در دیگر «نظریات و مکاتب» تفاوت کیفی و اساسی وجود دارد.

یکی واقعا می خواهد دولت و طبقات از بین بروند و جامعه ی بی طبقه به وسیله ی اعضای خود خویش را اداره کند و از این رو انقلابی است و دیگری می خواهد دولت( گیریم در بهترین حالت به صورت حداقل آن) و طبقات را حفظ کند و «جامعه» را فعال کند، اما منظورش از «جامعه» نه جامعه ی بی دولت است و نه جامعه ی بی طبقه. در بهترین این نظریه ها و در بهترین حالت«خود مداری و خودبنیادی جامعه» اجازه دادن به پیشرفت امور از طریق «مبادله ی آزاد» سرمایه و نیروی کار و «بازار آزاد» و عدم دخالت دولت در این فرایند است.

در کجا گفته شده است که بین« اصالت جامعه» در کمونیسم و سوسیالیسم(اگر منظور مرحله ی نخستین جامعه ی کمونیستی باشد) و «اصالت جامعه» در «سوسیالیسم»( اگر منظور سوسیالیسم احزاب رویزیونیستی و ترتسکیستی و بورژوایی که نام «سوسیالیست» بر خود گذاشته اند باشد) و«سوسیال دموکراسی»( که پس از بروز رویزیونیسم در احزاب سوسیال دموکرات نماینده بورژوازی شدند) اشتراک نظر وجود دارد و اینها همه خواهان «جامعه ی قوی و خودمدار به عنوان منبع مشروعیت و ظرفیت و توان چگونگی اداره خود( خودبنیاد و منبع مشروعیت) و دولت تابع منافع جامعه و خادم و یا دولت حداقل» بوده اند؟

در این حالت «سوسیالیسم» و «سوسیال دموکراسی» شکل های پوشیده لیبرالیسم( و گاه حتی فاشیسم) یا صرفا نامی دیگر برای آن هستند. هیچ سنخیتی بین« اصالت جامعه» مارکسیستی و «اصالت جامعه» سوسیالیستی( تکرار می کنیم: اگر منظور این احزاب سوسیالیست و یا سوسیال دموکراتی باشد که به قدرت هم رسیدند، میتران در فرانسه، سوارش در پرتغال و حزب سوسیال دمکرات آلمان و یا حزب کارگر انگلستان و ...) وجود ندارد و این ها دو قطب متضادند. یکی نماینده ی پرولتاریا و دیگری نماینده بورژوازی امپریالیستی و در بهترین حالت بورژوازی لیبرال است.

چگونه می توان بین« زوال دولت» مارکسیستی و «دولت حداقل» لییرال دمکراسی یک «اشتراک نظر و یا همسویی» برقرار کرد؟

«دولت حداقل» بورژوازی چه ربطی به «خردکردن ماشین دولتی» و سپس «زوال دولت» در اندیشه ی کمونیستی دارد؟ یکی می خواهد دولت بورژوازی را خرد کند و پس از برقراری حکومت خوش دولت را از بین ببرد و کمونیسم را برقرار کند و دیگری آن هم بیشتر در مقام «ادعا»(1)می خواهد دولت را حداکثر،«دولت حداقلی» کند.(2)

 به راستی این چه «همسویی» و «اشتراک نظری» است که در عبارات بعدی نفی می شود:

«برای چپ ها تقویت خودگردانی جامعه و پژمرده ساختن و نهایتا محو دولت به مثابه ابزاراقتدار طبقاتی و رهائی جنبه اصولی داشته است.»

و راستی شما که «لالایی بلدی چرا خوابت نمی برد!»؟

 و سپس در ادامه:

«و برای بقیه ولو در مقام ادعا ( ونه الزاما در عمل ) دولت‌های حداقل به معنی پذیریش نقش جامعه و رفع نیازهای آن به عنوان بنیادمشروعیت بوده است.»

آخر زوال و یا «محو دولت» چه ربطی به «دولت حداقلی» بورژوایی دارد؟

استراتژی طبقه ی کارگر و مارکسیست - لنینیست - مائوئیست ها همچون نماینده گان سیاسی وی زوال و محو دولت است.(3) استراتژِی بورژوازی حفظ دولت طبقاتی خودش و طبقات در جامعه است. جریان های خرده بورژوازی نیز حدوسط را می گیرند و در نتیجه یا این دو را ترکیب و یا بین این دو جهان بینی و برنامه مدام چرخش و نوسان می کنند.  

در مورد مساله « بنیادمشروعیت» این نیز ربطی به  دولت حداقل و حداکثر ندارد. طبقه ی بورژوازی ارتجاعی از طرق گوناگون تلاش می کند این مشروعیت را برای حکومت طبقه ی خویش - یا دولت خویش به طور کلی و نه این حزب و آن حزب بورژوا - درست کند و یا بخرد.

به طور کلی مساله ی دولت در جامعه ی بورژوایی به شکلی که طرح می شود نبوده و نیست. از دیدگاه بورژوازی«مشروعیت» داشتن دولت به وسیله جامعه به معنای پذیرش «نقش» مستقل و خودبنیاد «جامعه» نیست، بلکه صرفا به معنای پذیرش و تایید دولت موجود و حکومت موجود طبقه و سیاست های آن به وسیله ی جامعه است.

به عبارت دیگر «مشروعیت» در اینجا به معنای« پذیرش نقش جامعه» و یا «خودمداری جامعه» نبوده و نیست بلکه به معنای «تایید» خودشان به وسیله ی «جامعه» بوده است که آن هم عموما از طریق ساز کار تبلیغاتی همه جانبه و مغزشویی از یک سو و ایجاد هزاران محدودیت برای جریان های مخالف انقلابی و مترقی از سوی دیگر صورت گرفته است. یعنی خودشان شرایط «مشروعیت» دروغین خویش را فراهم می کنند و آنگاه می گویند «مشروعیت» دارند. در چنین مشروعیتی تنها چیزی که وجود نداشته خواست«خودمداری و خودبنیادی جامعه» بوده است.

در صورتی که عوامل و شرایط دست به دست هم دهند و وجود وضعیت عکس یعنی«عدم مشروعیت» به وجود آید و پاسخ طبقات استثمارشده و ستمدیده ی جامعه به نظام و یا سیاست هایش در جامعه ی بورژوایی«نه» باشد، همانی رخ می دهد که اکنون در جامعه ی فرانسه و یا اسپانیا و یا به شکلی دیگر در جوامع زیر سلطه ای مانند ایران می بینیم. در بهترین حالت در کشورهای امپریالیستی و برخی از کشورهای زیرسلطه که تا حدودی «انتخابات آزاد» وجود دارد با کنار رفتن یک جناح از بورژوازی و روی کار آمدن جناحی دیگر«نبود مشروعیت» به «موجود شدن مشروعیت» تبدیل می گردد.

برای نمونه می توانیم به انتخابات اخیر آمریکا نگاه کنیم. مشروعیت از طریق دروغین خریده و یا درست می شود. نماینده گان حزب جمهوریخواه شکست می خورند و نماینده گان حزب دموکرات پیروز می شوند. «طبقه استثمارگر و ستمگر امپریالیست» بر سر جایش مانده است. «اقتدار جامعه» از طریق «رای» حفظ شده است. به جامعه «اقتدارش» هدیه شده است:« شما این را می خواستید و اکنون این شما و این انتخاب شما!» به این ترتیب«مشروعیت» ریاکارانه کسب می شود.

این گونه درهم کردن مسائل و دیدگاه ها که تشخص منحصر به فرد آنها را از بین می برد و این گونه یگانه کردن دیدگاه ها و مکاتب و دیدن «اشتراک و همسویی» میان آنها در دیدگاه ها و برنامه و اهدافی که با یکدیگر صد و هشتاد درجه تضاد دارند، چیز دیگری جز اپورتونیسم و رویزیونیسم نیست:

برخی «ادعا» می کردند و برای برخی دیگر این امر «جنبه ی اصولی» داشته است.

اما در هر صورت تجارب عملی آنها در یک رده مورد ارزیابی قرار می گیرد:

«خواستند خودگرانی جامعه را تقویت کنند اما نتوانستند!»

 این سان رویزیونیست ما نظر خود را  در مقابل تمامی این نظرات قرار داده و این گونه می نمایاند که با هیچ یک از این دیدگاه ها همراه نیست. نه سوسیالیست ها و نه سوسیال دموکراسی و نه لیبرال دموکراسی و نه چپ( مارکسیسم).

چنانکه در ادامه خواهیم دید این درهم کردن دیدگاه ها و تجربه ها و در یک خط قرار دادن اندیشه ها و اعمال با انگیزه ها و هدف های متضاد، در مورد درهم کردن تجارب حکومت های سوسیالیستی و حکومت های رویزیونیستی - سرمایه داری زیر نام «بلوک شرق»( یا به گفته ی ایشان«سوسیالیسم واقعا موجود») نیز وجود دارد. درهم کردن مسائل برای فرار از طرح مشخص یک به یک آنها و نیز فرار از نتیجه گیری بر مبنای تجاربی که واقعا صورت گرفته است.

 هرمز دامان

نیمه ی دوم آبان 1405     

1-   زمانی که از «ادعا» صحبت می شود خود به خود در اصل مساله تشکیک می شود اما همین ادعا نخست ملاکی برای اشتراک و همسویی نظریات متضاد (دو تجربه ی کاملا متضاد کمونیسم پرولتاریا و سرمایه داری بورژوازی) در آمده و سپس از این همسویی و اشتراک خیالی برای درست کردن یک ردیف از نظریه ها و اعمال استفاده شده و بالاخره همان ها را پایه ای برای برپا کردن یک نظریه رویزیونیستی قرار داده اند. هدف اصلی هم این بوده است که دیدگاهی به میان آورده شود که نه این است و نه آن. نه مارکسیسم است و نه لیبرالیسم.

2-   «دولت حداقل» که نظریه پردازان عموما بورژوا( خواه لیبرال ها و خواه به ویژه این اواخر نئولیبرال ها) از آن صحبت می کنند در جهت پذیرش نقش جامعه( یعنی همه ی طبقات جامعه) نبوده و نیست بلکه سیاستی بوده است گاه برای زدن از مخارج دولت و تقلیل کسری بودجه در دورانی که بحران اقتصادی و تورم و گرانی وجود داشته است و بیم شورش و انقلاب می رفته؛ گاه دعواهایی میان جناح هایی از بورژوازی که بخشی خواهان دخالت دولت در امور اقتصادی خواه برای پیشبرد منافع اقتصادی آن جناحی که دولت را در دست داشت و خواه برای کنترل اوضاع سیاسی جامعه بودند و جناح هایی که مخالف دخالت دولت در امور اقتصادی و بیشتر به علت تنگ شدن راه پیشبرد منافع اقتصادی شان از سوی جناح مقابل بوده اند. در هیچ موردی «دولت حداقل» بورژوازی در جهت پاسخ به«ضرورت یک جامعه قوی و خودمدار به عنوان منبع مشروعیت و ظرفیت و توان چگونگی اداره خود( خودبنیاد و منبع مشروعیت) و دولت تابع منافع جامعه و خادم و یا دولت حداقل» نبوده است.

3-    کمونیسم نخست خواهان کسب قدرت سیاسی و خرد کردن ماشین دولتی و برقراری دولت طبقه ی کارگر- دیکتاتوری پرولتاریا – است و سپس خواهان وارد شدن در فرایند زوال دولت. این چنانکه رویزیونیست ما می گوید جزو «اصول» پایه ای کمونیسم( کمونیسم مارکسی- لنینی- مائوئی) است در حالی که بورژوازی حتی بخش لیبرال آن به هیچ وجه خواهان نابودی دولت نیست.

 

 

 

 

۱۴۰۵ آبان ۲۴, یکشنبه

مرگ دردناک دوازده انسان زحمتکش

 

« مرگ در یک چنین شرایطی درناک که در پروژه های نفت به هیچ وجه تازگی ندارد، نه یک «تصادف»، بلکه نتیجه مستقیم بی‌ کفایتی مدیران و مسئولان و مشخصه بارز استثمار کارگران است»

از اطلاعیه شورای سازماندهی اعتراضات کارگران غیررسمی نفت (ارکان ثالث)

 

این تصادف و اتفاق نیست بل جنایت است. یکی و دوتا نیست، ده ها و صدها است. همواره رخ داده و باز رخ خواهد داد. زمانی که سران و مدیران کشور و صنعت نفت در پی مال اندوزی و دنبال کردن جاه طلبی های خویش اند و به همه چیز به شکل آیا سودی برایشان دارد یا خیر نگاه می کنند و به هیچ وجه در فکر سلامتی و ایمن بودن کارگران و وسائل حمل و نقل آنها و جاده های محل نیستند، بروز چنین حوادثی نه اتفاقی بلکه حتمی و نه یکی و دوتا بلکه ده ها و صدهاست.

دوازده انسان زحمتکش که هر یک خانواده و فامیلی دارند به ساده گی جان می بازند و 18 نفر دیگر مجروح و بستری می شوند که حال سه نفر آنها نیز وخیم گزارش شده است و به یقین کک سران و مسئولان و مدیران کشور هم نمی گزد. مسئولانی که دلارهای نفتی و گازی را درو می کنند و خرج لفت و لیس های خود و یا برای بقای خود خرج غنی سازی و شهرهای موشکی و نیروهای نیابتی می کنند، سران و پاسدارانی که در دور روز بیش از چهل هزار انسان را قتل عام می کنند و اجسادشان را به چنان شکلی به خانواده هاشان تحویل می دهند نباید هم از جان باختن دوازده انسان و مجروج شدن 18 تن دیگر خمی به ابروشان بیاید.

بر کشور ما مالخواران و غارتگران و جنایتکاران حکمفرمایی می کنند و تا آنها هستند وقوع چنین مرگ های دردناکی عادی است.

 گروه ما ناراحتی و تاسف خود را از جان باختن دوازده فرد زحمتکش ابراز کرده و به خانواده ها و بازمانده گان و بستگان ایشان و توده های مردم دهلران و ایران تسلیت گفته و خود را همدرد وشریک غم آنها می داند.

گروه مائوئیستی راه سرخ

ایران

25 آبان 1405

گزارشی از علل بروز حادثه ی واژگونی اتوبوس حامل نزدیک به 30 تن از کارکنان شرکت پتروپالایش و پالایشگاه گاز دهلران

گزارش ایلنا - از سایت ایران امروز 

نقص فنی خودرو، فقدان ایمنی کافی در ساختار اتوبوس، عدم صدور معاینه فنی و فرسودگی مفرط لاستیک‌ها، عوامل اصلی زمینه‌ساز این واژگونی 

به گزارش خبرنگار ایلنا، حوالی ساعت ۱۹ شامگاه گذشته (شنبه ۲۳ آبان ماه)، یک دستگاه اتوبوس سرویس ایاب و ذهاب حامل کارکنان شرکت پتروپالایش و پالایشگاه گاز (NGL) دهلران که پس از پایان شیفت کاری در مسیر بازگشت از محل کار به سمت منازل خود در حرکت بود، در محور جاده‌ای دشت‌عباس به مورموری دچار سانحه واژگونی شد. در پی وقوع این رخداد ناگوار، تا صبح روز یکشنبه (۲۴ آبان ماه)، شمار جان‌باختگان این حادثه به ۱۲ تن افزایش یافت و ۱۸ تن از کارگران مصدوم نیز جهت دریافت خدمات درمانی در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی استان بستری شدند.

به منظور واکاوی دقیق‌تر ابعاد این سانحه، پیگیری آخرین وضعیت جسمانی کارگران مصدوم و بررسی علل فنی بروز این فاجعه، به سراغ یارسان الفتی (رئیس کانون هماهنگی شوراهای اسلامی کار استان ایلام) می‌رویم تا جزئیات کامل ماجرا را از زبان وی جویا شویم.

الفتی در گفتگو با خبرنگار ایلنا، ضمن ابراز تأسف عمیق از وقوع این سانحه تلخ برای جامعه کارگری در منطقه دهلران و آبدانان، در تشریح آخرین آمار سرنشینان و وضعیت درمانی مصدومان اظهار داشت: در لحظه وقوع سانحه، نزدیک به ۳۰ تن از کارکنان در این اتوبوس حضور داشتند که متأسفانه تا این ساعت، ۱۲ نفر از سرنشینان از جمله راننده اتوبوس، در اثر شدت جراحات وارده جان خود را از دست داده‌اند. همچنین از مجموع ۱۸ مصدومی که در پی این حادثه به مراکز درمانی منتقل شدند، ۴ نفر پس از دریافت اقدامات پزشکی اولیه و بهبود نسبی شرایط جسمانی از بیمارستان ترخیص شدند و سایر مصدومان کماکان تحت مداوا و نظارت پزشکی قرار دارند.

این فعال صنفی تاکید کرد: در حال حاضر، عمده‌ترین دغدغه و تمرکز ما معطوف به حفظ سلامتی و روند درمانی کارگران بستری است؛ چراکه وضعیت جسمانی حدود ۳ نفر از مصدومان وخیم گزارش شده و هم‌اکنون در بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) تحت مراقبت‌های فشرده پزشکی هستند.

رئیس شورای اسلامی کار استان ایلام، در ادامه در خصوص وضعیت مالکیت خودرو و روند بررسی‌های صورت‌گرفته پیرامون علل فنی حادثه تصریح کرد: اتوبوس مذکور متعلق به یک شرکت پیمانکاری خدماتی تحت پوشش و طرف قرارداد با شرکت نفت بوده که مسئولیت تأمین سرویس ایاب و ذهاب کارکنان این مجموعه را بر عهده داشته است. در حال حاضر، ابعاد فنی و حقوقی این حادثه توسط کارشناسان رسمی قوه قضائیه و مراجع ذی‌ربط به صورت ویژه در دست بررسی است اما قرائن و شواهد اولیه حاکی از بروز سهل‌انگاری و قصور از ناحیه مجموعه پیمانکاری و همچنین ضعف نظارت سوی شرکت نفت بر کیفیت و ایمنی ناوگان حمل‌ونقل این خط سرویس‌دهی است.

وی در پاسخ به پرسشی مبنی بر احتمال فرسودگی خودرو و یا سوار کردن مسافر بیش از ظرفیت مجاز خاطرنشان کرد: از حیث تعداد سرنشینان، ظرفیت استاندارد تعیین‌شده برای این اتوبوس ۴۲ نفر بوده است؛ بنابراین حضور ۳۰ کارگر در داخل خودرو کاملاً منطبق بر ظرفیت استاندارد بوده و تخلفی از بابت تکمیل بیش از حد ظرفیت صورت نگرفته است. از سوی دیگر، اتوبوس یادشده مدل سال ۱۳۹۷ بوده و به لحاظ سال تولید، خودروی فرسوده یا بسیار قدیمی محسوب نمی‌شود؛ لیکن واقعیت امر آن است که به واسطه بهره‌برداری مستمر در خطوط سرویس‌دهی کارگری و عدم رسیدگی‌های دوره‌ای و تعمیرات فنی لازم، این خودرو از استانداردهای ایمنی و استحکام فنی مورد نیاز برای تردد در محورهای جاده‌ای برخوردار نبوده است.

الفتی با استناد به گزارش‌ها و ارزیابی‌های مقدماتی کارشناسان در صحنه تصادف افزود: بر مبنای آنچه در کارشناسی‌های اولیه محرز گردیده، این اتوبوس فاقد گواهی معتبر معاینه فنی بوده و لاستیک‌های آن نیز کاملاً صاف، مستهلک و فاقد عاج استاندارد بوده‌اند؛ به‌گونه‌ای که خودرو بسیاری از شاخص‌ها و الزامات فنی و ایمنی پایه را برای تردد نداشته است.

او در پایان تاکید کرد: بی‌تردید اعلام نظر قطعی و نهایی در خصوص مقصران حادثه، منوط به تکمیل تحقیقات کارشناسان رسمی و صدور رأی از سوی مراجع قضایی است و باید منتظر گزارش نهایی آن‌ها ماند اما بر اساس یافته‌های اولیه، در گام نخست بی‌احتیاطی و تخطی راننده از سرعت مطمئنه و در گام بعدی، نقص فنی خودرو، فقدان ایمنی کافی در ساختار اتوبوس، عدم صدور معاینه فنی و فرسودگی مفرط لاستیک‌ها، به‌عنوان عوامل اصلی زمینه‌ساز این واژگونی مرگبار شناسایی شده‌اند.

در محکومیت موج اعدام‌ها - کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر

 

بیانیه کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر در محکومیت

موج اعدام‌ها و هشدار نسبت به خطر اجرای حکم اعدام نوجوانان و جوانان

رسالت معلمی، پاسداشت زندگی، بیداری وجدان‌ها و ایستادگی در برابر هر آن چیزی است که کرامت و حیات انسان را نشانه می‌رود. امروز اما جامعه ما در سوگ و بهتی عمیق فرو رفته است؛ چرا که سایه سنگین چوبه‌های دار بر زندگی نوجوانان و جوانانی افتاده که جایگاهشان در کلاس‌های درس و در فردای آبادی و سازندگی این جامعه است.

در این میان، آنچه قلب هر معلم و انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد، صدور و اجرای احکام مرگ برای نوجوانانی است که هنگام وقوع اتهام انتسابی به آنان، کمتر از ۱۸ سال سن داشته‌اند یا در آستانه جوانی قرار داشته‌اند.

کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر نسبت به خطر جدی اجرای حکم اعدام برای فرزندان ایران عزیزمان، احسان حسینی‌پور حصارلو، متین محمدی و عرفان امیری، که پرونده‌هایشان اکنون در مرحله اجرای احکام قرار دارند، و همچنین شروین باقریان و ابوالفضل ابراهیمی، از بازداشت‌شدگان نوجوان پرونده میدان علیخانی اصفهان که همچنان در معرض خطر اجرای حکم اعدام هستند، عمیقاً نگران است.

معلمانی که سال‌ها در کلاس‌های درس، مشق انسانیت، حق حیات و عدالت را با فرزندان این آب‌وخاک تمرین کرده‌اند، نمی‌توانند در برابر گرفتن جان نسلی که آینده‌ساز این کشور است، سکوت کنند. صدور حکم اعدام، با هر عنوان اتهامی، برای افرادی که هنگام وقوع اتهام انتسابی کمتر از ۱۸ سال داشته‌اند، نقض آشکار کنوانسیون حقوق کودک و ابتدایی‌ترین اصول اخلاقی و انسانی است. هیچ دادرسی، حتی با رعایت تشریفات قانونی، نمی‌تواند مجوزی برای سلب حق حیات و اعدام نوجوانان و جوانان باشد؛ چه رسد به دادگاه‌های فرمایشی و ناعادلانه‌ای که چنین احکام مرگباری صادر می‌کنند.

در میان این همه نقض حقوق اساسی مردم، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، صدایی برخاسته از دل زندان‌ها و تلاشی جمعی برای اعتراض به مجازات غیرانسانی اعدام و دفاع از حق بنیادین زندگی است؛ کارزاری که با ایستادگی و اعتراض زندانیان و همراهی وجدان‌های بیدار، هر سه‌شنبه توجه افکار عمومی ایران و جهان را به ضرورت توقف اعدام‌ها جلب می‌کند و بر پاسداشت کرامت انسانی تأکید دارد. کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر ضمن اعلام همبستگی با این کارزار، حمایت خود را از هر تلاشی برای لغو مجازات اعدام و از همه صداهایی که در برابر چرخه خشونت و سلب حق حیات می‌ایستند، اعلام می‌کند.

کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر، هم‌صدا با تمامی تشکل‌های صنفی معلمان و وجدان‌های بیدار جامعه و جهان، خواستار توقف فوری و بی‌قیدوشرط اجرای احکام اعدام این نوجوانان و تمامی محکومان به اعدام است. ما از تمامی فرهنگیان، خانواده‌ها، هنرمندان، حقوقدانان و نهادهای مدنی می‌خواهیم که صدای این فرزندان بی‌دفاع باشند و نگذارند چرخه خشونت، جان‌های بیشتری را بستاند.

نه به اعدام؛ آری به زندگی و آزادی

کانون صنفی فرهنگیان استان بوشهر

آبان‌ماه ۱۴۰۵

جان باختن یازده همکار در اثر واژگونی اتوبوس - شورای سازماندهی اعتراضات (ارکان ثالث)


درگذشت ۱۱ همکار عزیزمان در اثر واژگونی اتوبوس سرویس کارگران شرکت NGL 3100 دهلران در محور دشت‌عباس به مورموری در نتیجه بی تفاوتی آشکار مدیران نفت و مسئولان حکومتی نسبت به جان و سلامتی کارگران تحت ستم نفت را تسلیت میگوییم.
در پی واژگونی مرگبار اتوبوس سرویس رفت و برگشت همکاران در دهلران تا ساعت انتشار این بیانیه نام ۱۱ تن از این عزیزان به شرح زیر اعلام گردیده است؛
موسی رحیمی، محمد رحیمی، سجاد نصراللهی، فریبرز هادی‌زاد، بهرام طهماسبی، لطف‌الله مرادی، نورمحمد تقی‌زاده، روح‌الله علیجانی، امین محمدولی، سعید غلامی و محمدرضا محمدی.

همکاران زحمتکشی که طبق اطلاعات دریافتی تا لحظه انتشار این خبر آخرین دریافتی شان حقوق شهریور ماه بوده و از عدم دریافت حقوق مهرماه و مزایای مناسبتی و همسان با سایر همکاران در دیگر بخش‌های نفت و همچنین تحمیل کار در شرایط سخت تحت قراردادهای ۲ - ۳ ماهه و ناعادلانه معترض بوده اند!
مرگ در یک چنین شرایطی درناک که در پروژه های نفت به هیچ وجه تازگی ندارد، نه یک «تصادف»، بلکه نتیجه مستقیم بی‌ کفایتی مدیران و مسئولان و مشخصه بارز استثمار کارگران است!

فاجعه‌ای تلخ که قلب تمامی ما کارگران را به درد آورده و نخستین بار نیست که کارگران نفت قربانی سودجویی، بی‌تدبیری کارفرما و پیمانکاران مفتخور در عبور از ملاحظات ایمنی و توجه به شرایط نا ایمن محیط‌های کاری می‌شوند. چشم پوشی از جان و سلامتی کارگر بعنوان ارزان‌ترین کالای چرخه تولید و سودآوری در نفت قربانی کاهش هزینه‌ها و انباشت سود بیشتر با نادیده گرفتن ابتدایی ترین استانداردها و اصول ایمنی دیگر مسئله ای است کاملا قابل تشخیص که با تکرار به کارگیری اتوبوس‌های فرسوده در جاده‌های غیراستاندارد همراه با عدم نظارت بر وضعیت فنی وسایل نقلیه و همچنین تحمیل فشار کاری بر رانندگان حمل و نقل با حقوقی ناچیز همگی حلقه‌های زنجیره‌ای هستند که چنین فجایع انسانی را رقم می‌زنند. مسئولیت مستقیم خونِ به ناحق ریخته این ۱۱ همکار عزیز، بر عهده مدیران چپاولگر نفت و مسئولین و نهادهای نظارتی است که با ترک فعل و بی‌تفاوتی جاده‌های مسیر کار را به قتلگاه کارگران تبدیل کرده‌اند.

ما ضمن ابراز همدردی عمیق با خانواده‌های داغدار جان‌باختگان و آرزوی بهبودی همکاران مصدوممان خواستار شناسایی و محاکمه فوری مسببان اصلی حادثه، نوسازی فوری ناوگان حمل‌ونقل کارگری و از رده خارج نمودن اتوبوس‌ها و خودروهای فرسوده سرویس کارگران در سراسر مناطق عملیاتی، تأمین امنیت جاده‌های مواصلاتی، رسیدگی فوری به ایمن‌سازی، روشنایی و بهسازی محورهای حادثه‌خیز، به‌ویژه مسیر دشت‌عباس به مورموری، حمایت‌ و پرداخت کامل تمامی هزینه‌های درمانی و دوران نقاهت به همکاران مصدوم و پرداخت فوری حق‌وحقوق قانونی و دیه کامل و برقراری بالاترین میزان مستمری به خانواده‌های جان‌باختگان و در نهایت پایان دادن به بساط چپاول در نفت از طریق حذف کامل پیمانکاران که یکبار دیگر تأکید می‌کنیم ریشه اصلی تمامی فجایع از این دست و ساختار استثماری و بی‌حقوقی کارگران است. ما هشدار می‌دهیم که در صورت بی‌توجهی به این خواسته ها و تداوم نادیده گرفتن امنیت جانی ما کارگران، حق اعتراض و اعتصاب را برای خود محفوظ دانسته، این فاجعه را بی‌پاسخ نخواهیم گذاشت.

یاد و نام همکاران جان‌باخته‌مان گرامی باد!

شورای سازماندهی اعتراضات کارگران غیررسمی نفت (ارکان ثالث)

۲۴ آبان ۱۴۰۵

 

 

حادثه جان‌گداز واژگونی اتوبوس حامل کارکنان NGL3100 دهلران در محور آبدانان


🔻 در پی واژگونی اتوبوس حامل کارکنان شرکت NGL دهلران در جاده دشت‌عباس–مورموری که منجر به جان‌باختن ۱۰ نفر و مصدوم شدن ۱۸ نفر دیگر شده بود، یک روز عزای عمومی در سراسر استان ایلام و دو روز عزای عمومی در شهرستان آبدانان اعلام شد.

* متاسفانه آمار فوتی‌های حادثه واژگونی اتوبوس شرکت NGL دهلران به ۱۲ نفر رسید

اسامی جان‌باختگان
۱. امین محمدولی
۲. محمدرضا محمدی 
۳.سعید غلامی
۴. لطف‌الله مرادی
۵. روح‌الله علیجانی 
۶. فریبرز هادی‌زاده
۷. سجاد نصراللهی 
۸. بهرام طهماسبی
۹. محمد رحیمی
۱۰. موسی رحیمی
۱۱. احمد تقی‌زاده
۱۲. ایوب حسنوند

این اتوبوس شب گذشته با ۳۰ سرنشین در مسیر دشت‌عباس به مورموری در حال تردد بود، که دچار سانحه شد.


اعلام اسامی مصدومان حادثه واژگونی اتوبوس شرکت NGL دهلران


بیمارستان رسول اکرم آبدانان:
۱. توكل خستوانه
۲. مهدی کریم‌زاده (اعزام به ایلام)
۳. مهدی نظرزاده
۴. امید حاجی زاده
۵. محمد پورساعدی

بیمارستان گنجویان دزفول:
۶. سامان همتی
۷. اسماعیل محتشمیان
۸. عیسی کرمی
۹. کامران نوروزی
۱۰. نعیم محمدولی (بستری در ICU)
۱۱. مهدی دردانه
۱۲. احسان دانیالی
۱۳. مراد اکبری‌زاد
۱۴. نورمحمد صفار
۱۵. علی دنیالی
۱۶. آرش بابایی
۱۷. حسین محمدی ارشد

۱۸. مجید فیلی (بستری در ICU)

جزئیات حادثه:

·        زمان و محل: شامگاه شنبه ۲۳ آبان ۱۴۰۵، حدود ساعت ۱۹:۲۵ در محور دشت‌عباس به مورموری (در محدوده سه‌گر، شهرستان آبدانان، استان ایلام) رخ داده است. [1, 2, 3]

·        نوع خودرو و سرنشینان: اتوبوس حامل ۲۸ سرنشین (۲۷ مسافر و ۱ راننده) از کارکنان بومی شاغل در پروژه NGL دهلران بوده است. [1, 2]

·        وضعیت مصدومان: ۱۸ نفر مصدوم شده‌اند که تعدادی از آن‌ها در بیمارستان‌های دزفول، آبدانان و ایلام تحت درمان هستند. [1, 2]