دو یادداشت از نرگس محمدی
ما با هم، همه چیز را دگرگون خواهیم کرد
اگر همین حالا هدف حملات آنلاین قرار
گرفتهاید، این ویدیو برای شماست: به من گوش دهید، شما تنها نیستید.
من دقیقاً میدانم چه احساسی دارید.
در سالهای اخیر، بارها با آزار و اذیتهای گسترده آنلاین روبرو شدهام؛ تحملِ
تندترین توهینها، تهدید به مرگ و خشونتهای جنسی، آن هم در حالی که در زندان
بودم. وقتی هدفِ کارزارهای تخریبِ هماهنگ، افشای اطلاعات شخصی (دکسینگ)، ترولینگ،
افترا، زنستیزی، انتشار اطلاعات نادرست، جعل عمیق (دیپفیک) با هوش مصنوعی، و
تهدید به تجاوز و آسیب جسمی قرار میگیرید، هدف این است که احساس انزوا، وحشت و
استیصالِ کامل به شما دست دهد.
بیش از ۷۰ درصد از زنان روزنامهنگار، کنشگر و رهبر، با همین نوع آزار و
اذیتها مواجه میشوند تا ما را از عرصه عمومی بیرون برانند. اما ما تن به سکوت
نمیدهیم و یکدیگر را تنها نمیگذاریم. مگر معنای «خواهری» همین نیست؟ اینکه دست
یکدیگر را بگیریم و وقتی یکی از خواهرانمان گرفتار میشود، او را یاری کنیم و بالا
بکشیم؟
هیچکس نباید مجبور باشد به تنهایی با
موجی از نفرت روبرو شود.
من در کنار کارزار «#LoveOnly» (فقط
عشق) ایستادهام؛ شبکهای جهانی متشکل از بیش از ۱۳ هزار «فرشته مهربانی» در ۱۲۰ کشور جهان که به محض اینکه یک مدافع حقوق بشر، کنشگر یا
روزنامهنگار در فضای آنلاین مورد حمله قرار میگیرد، با همبستگی، گرمی و عشق به
یاریاش میشتابند.
اجازه ندهید هیاهوی نفرتِ سازمانیافته،
نورِ وجودتان را کمسو کند. استوار بمانید.
ما با هم، همه چیز را دگرگون خواهیم
کرد.
و ما قویترین سلاح را در دستان خود
داریم: عشق و مهربانی.
نرگس محمدی
۲۱ نوامبر
۲۰۲۶
به یاد آنان که
قلم را به هیچ بهایی نفروختند
روزتان گرامی.
دشمنی با قلم و اندیشه مشخصه ی
حکومتهای خودکامه بوده و هست. هر برگ از تاریخ سرزمین من نشانی خونین از این ستیز
در دل خود دارد.
از قتل شاعران و دگراندیشان، تا احکام
اعدام برای نویسندگان، و سایه و تهدید احکام تعلیقی یا پرونده های گشوده برای
کسانی که به رغم مخاطرات، از روی انسانیت و دغدغه بهبود شرایط مردمان سرزمین مان
قلم هایشان را زمین نگذاشتند.
همزمان با نوشتن این یادداشت، خبر
محاکمه دوباره پنج روزنامهنگار و شاعر را در آبادان میخوانم: آرش قلعهگلاب
(شاعر و روزنامهنگار )، ماندانا صادقی (شاعر و روزنامهنگار )، رضا محمدی
(روزنامهنگار)، کورش کرمپور (شاعر و روزنامهنگار ) و فرزانه یحییآبادی
(روزنامهنگار ).
خبر حمله به اهل قلم بخشی از زندگی
روزمره ما حتی با وجود شرایط جنگی و بحران های شدید اقتصادی است. در همین چند روز
گذشته حکم اعدام پیمان فرح آور ترانه سرای زندانی در زندان لاکان رشت به شعبه
اجرای احکام ارجاع شده است؛ جعفرپناهی هنرمند و مایه افتخار جامعه فرهنگی ما با
شدیدترین سرکوب ها از جمله زندان و مصادره اموار مواجه شده؛ الیاس قنواتی شاعر اهل
ماهشهر بازداشت شده؛ مهدی ناصری (شاعر، برنامهساز و فعال فرهنگی اهواز)، عارف
ناصری (فعال فرهنگی اهل خوزستان) و محمد کعبی (شاعر) بابت یک موسیقی که با مجوز
ساخته بودند دستگیر شدند؛ روزبه گیلاسیان و نیما صفار نویسندگان اهل گرگان هر یک
به چهار سال و هشت ماه زندان محکوم شدند. محمد مالجو اقتصاددان مستقل نیز با حکم
زندان مواجه شده است.
این خبرها که چهارگوشه سرزمین ما را
در برمی گیرد تنها بخش کوچکی از سرکوب اهل قلم در همین چند هفته گذشته است. تخمین
تعداد نویسندگان که به اشکال مختلف با زندان و سرکوب مواجه شده اند تقریبا غیر
ممکن است؛ اما تجربه شخصی من می گوید پشتیبانی و شنیدن صدای هر یک نفر از
نویسندگان در بند، برای پیشبرد آرمان آزادی بیان و حق اظهار نظر بدون ترس از سرکوب
و بازداشت نقش بسزایی دارد. اعطای جایزه پن امسال به دو نویسنده زندانی ایران گلرخ
ایرایی و علی اسداللهی آخرین نمونه از این دلگرمی ها است.
با نویسنده و قلم میتوان به زبان زور
سخن گفت، اما اندیشه و آرمانهای او همواره راه خود را پیدا خواهد کرد.
نرگس محمدی
۲۴ آبان
۱۴۰۵

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر