جنگطلبان حکومت و ماجراجویی های تازه
جنگ همچنان ادامه دارد. امپریالیسم آمریکا
هارتر از هر زمان هر روز و هر شب به مناطق
جنوبی و غربی ایران مانند بندرعباس، جزیره قشم، اهواز و مناطق مرکزی همچون استان
لرستان و سمنان حمله و آنها را بمباران می کند.
آنچه
امپریالیسم آمریکا انجام می دهد تنها نابودی تاسیسات نظامی و حتی ضربه به نیروهای
نظامی نیست بلکه نابودی زیرساخت ها و پل های استراتژیک( در حملات اخیر پل کهورستان
و گریوه و پل های شهرستان خمیر در استان
هرمزگان در مجموع تا اینجا 5 پل) و فرودگاه ها( در این حمله ایرانشهر) کشتار
غیرنظامیان و اینک حتی حمله موشکی به پادگان ارتش( تیپ 388) در جاده ایرانشهر در
استان سیستان و بلوچستان و کشتن چند سرباز ساده ی وظیفه( به گفته ی حکومت 7 نفر)
نیز هست. این امر تنها خسارت به حکومت نبوده، بلکه خسارت جانی و مالی به مردمی است
که این سربازان فرزندان آنها هستند و چشم انتظار بازگشت آنها بوده اند و نیز ذره
به ذره ی این زیرساخت ها با خون آنها درست شده و بهای سنگینی بابت آنها
پرداخته اند و وضع و حال معیشت و زندگی شان خود نشانگر چنین پرداختی است. و نیز پس
از جنگ باید بهای این خسارات را بپردازند زیرا که تا زمانی که حکومت اسلامی بر جای
است، جز این که همه را روی سر آنها آوار کند کار دیگری نخواهد کرد.
در عین حال و این گونه از ظواهر امر پیداست
هدف آمریکا از ضربه به تاسیسات نظامی و زیرساخت ها در نوار جنونی حداقل پیشگیری از
امکانات سپاه برای شلیک به کشتی ها و آزاد سازی عبور و مرور از تنگه ی هرمز است.
در عین حال این امکان وجود دارد که در صورت تداوم و گسترش و شدت یافتن جنگ آمریکا
بتواند در این مناطق نیرو پیاده کند.
از این سو جناحی جنگطلب در طبقه ی سرمایه
دار بوروکرات- نظامی رانت خوار حاکم ایران سرمست از دستپخت خویش در برگزاری مراسم
دفن خامنه ای دزد و جلاد، نعره ی«انتقام» سر می دهد و به کشتی ها و پایگاه های
نظامی و حتی زیرساخت های کشورهای منطقه کویت، بحرین، امارات، عمان، قطر و اردن حمله
می کند و خسارت به بار می آورد و دیگر کشورها را برای جنگ علیه خود جری تر و
متحدتر می سازد. در عین حال این جناح هارتر از همیشه اکنون ظاهرا بستن تنگه ی هرمز
کفافاش را نداده و یا امید به تداوم مسدودکردن آن و همچون برگی مهم در دستاناش
را از دست داده و تهدید به بستن تنگهی بابالمندب میکند.
تقسیم طبقه ی حاکم به دو جناح
در شرایط کنونی طبقه ی حاکم بر ایران به دو
جناح اصلی بزرگ تقسیم شده است.
یک
جناح خواهان مذاکره با امپریالیسم آمریکا و چک و چانه زدن در مورد تفاهم و توافق نهایی
و برقراری رابطه ای همه جانبه سیاسی و اقتصادی با آمریکا است. این جناح اصلاح
طلبان حکومتی به رهبری پزشکیان و نیز بخش هایی از جناح اصول گرا از قالیباف رئیس
مجلس گرفته تا جریان اعتدالیون حسن روحانی و ظریف و بخش هایی از رهبران سپاه و سازمان های
اطلاعاتی که نماینده گانشان در شورای امنیت ملی به مذاکره رای دادند و همچنین بخشی
از روحانیون وابسته به این جناح ها و باندها را از جمله در مجالس شورای اسلامی(
شاید حدود 110 نفر از 290 نفر) و خبرگان در بر میگیرد.
جناح دوم جنگطلبان(شاید بهتر باشد گفته شود در
حال حاضر با تداوم جنگ دنبال سهم بیشتری در قدرت سیاسی میباشند) هستند. رهبری و
بدنه ی اصلی این جناح جریان«پایداری» است که بخش مهمی از نمایندگان مجلس شورای
اسلامی( که 180 نماینده ی آن بیانیه ای مخالف بیرون دادند) و مجلس خبرگان و نیز
بخش هایی از سپاه و سازمان های امنیتی و نهادهای قضایی و همچنین نهادهای اقتصادی
را در بر میگیرند، اما تنها به این رهبری و بدنه محدود نشده و ظاهرا مجتبی خامنه
ای و بخش هایی از سران و بدنه ی غیر«پایداری» را در حکومت نیز با خود دارند.
«علی الاصول» مجتبی خامنه ای بالاخره دنبال
شد!
به این ترتیب با تداوم جنگ سخن مجتبی که«من
علیالاصول نظر دیگری داشتم ولی از باب
اینکه رئیس جمهور و شورای عالی امنیت ملی قبول مسئولیت کرده و تعهد دادند اجازه ی
آن را صادر کردم»تغییر کرده و «قبول مسئولیت رئیس جمهور و شورای عالی امنیت ملی»
که از 11 نفر آن 10 نفر به تداوم مذاکرات رای داده بودند، به دور انداخته شده و
این فرد جانی و بی مسئولیت از پدر جانی اش بدتر، از مذاکره و تفاهم خودداری و همان
«نظر دیگر» خود بر پایه ی«علی الاصول» را پی گرفته است. وی در آخرین پیام خود
عربده کشیده که باید «انتقام» خون کشته هاشان گرفته شود و به این ترتیب به جناح
پایداری و مجلسیان شورا و خبرگان و دیگر هوچیان همسو انرژی و نیرو داده که حملات
خود را به جناح مذاکره کننده از سر گیرند.
هیاهوهای تازهی مشتی دزد و جانی و نسخهی
تازه ای از انتقامهای«سخت»
بخش هایی از این هسته که بیپایه ترین بخش
آن حتی در میان پایگاه پنج درصدی حکومت نیز هستند یعنی پایداری هایی که جیغ هاشان
از مجلس هم شنیده می شود در بیانیه ای خواستار لغو توافقات با آمریکا و انتقام
جویی برای کشته شدن رهبر پیشین خامنه ای جلاد و دیگر سران حکومت شدند. آنها در این
بیانیه که تقریبا بیانگر مواضع کنونی جناح جنگطلب هسته ی سخت قدرت است« خواهان
قصاص قاتلان، آمران و مباشران» قتل او و تصویب قانونی برای خونخواهی خامنه ای و
کشته شده گان جنگ های اخیر شدند.
این دارودسته ی جنایتکار و منحط
و«غوغاسالار» همچنین خواستار«اتحاذ مواضع قاطع درباره ی پایان مذاکرات وتفاهمنامه ی
اسلام آباد، تقویت بازدارندگی دفاعی و پیگیری شروط مجتبی خامنه ای در سیاست خارجی»
شدند. آنها بر آن اند که با اعلام ترامپ مبنی بر پایان یافتن یادداشت تفاهمنامه،
اننظار دارند که «سران قوا در این باره مواضع قاطع و انقلابی اتخاذ کنند» و بر این
نظر اند که تحولات نشان داده است که «حل مسائل میان جمهوری اسلامی و آمریکا از
طریق مذاکره ممکن نیست».
بخش مضحک بیانیه بخش پایانی آن است که این
دزدان و جانیان از دولت پزشکیان خواسته اند که «برای تامین پایدار معیشت مردم و
بازسازی خرابی های جنگ اقدام کند»! دولتی که جماعت حریص حکومتیان، با لفت و لیس
هاشان و غارت بودجه اش چیزی برای اختصاص دادن به این کارها، برایش باقی نمی
گذارند!
پرسش در مقابل این عربده های جنگطلبانه
این است:
آیا آمریکا تن به شکست در مقابل بستن تنگه
ی هرمز وحمله به پایگاه های نظامی اش در منطقه خواهد داد؟ چنانکه دیده می شود
نداده است و نمی دهد و در تلاش بوده و هست که این برگ را به کلی از دست حکومت
ایران بیرون آورد و آنها را بی در دست داشتن چنین برگ هایی پای میز مذاکره بکشاند.
آیا از این بدتر آمریکا تن به بستن تنگه ی
باب المندب به وسیله ی حوثی ها خواهد داد؟ تنگه ای که هم اینک سپاه از حوثی ها
خواسته است خود را برای مسدود کردن آن آماده سازند و در صورت حمله ی آمریکا به
زیرساخت های انرژِی آن را عملی سازند؟
آیا آمریکا و متحدین آن و نیز برخی از
کشورهای دیگر این امکان را به جناح هوچی و ماجراجوی سپاه و جریان های همسو خواهد
داد که جنگ را به اقیانوس هند و دریای سرخ و مدیترانه بکشانند؟
پاسخ تمامی این ها خیر است!
تصورات خود بزرگبینانه و ماجراجویانهی
جناح و باندهای جنگطلب سپاه بسیار بزرگ تر از حد و حدود واقعیشان است.
جریانی شکست خورده در تمامی درگیری های مهم اش
نگاهی به جنگ ها و درگیریهایی که سپاه
پاسداران خواه در ایران و خواه در کشورهای دیگر در آن ها دارای نقش بوده است نشان
می دهد که زمانی که پای امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل و دیگر
کشورهای امپریالیستی غربی در میان بوده، نه تنها پیروزی ای نصیب سپاه نشده است بلکه
یا وضع به پیش از خود بازگشته و یا عقب نشینی های بزرگی از جانب سپاه صورت گرفته
است.
جنگ با عراق یک نمونه ی برجسته است. خمینی
پس از هشت سال جنگ و نابود کردن بسیاری از امکانات کشور پس از شلیک به هواپیمای
مسافربری به وسیله ی امپریالیسم آمریکا، ناچار شد جام زهر بنوشد و تمامی های و هوی
ها در مورد«راه قدس از کربلا می گذرد»را«کان لم یکن» تلقی کند؛ گویی از آغاز وجود
نداشته است.
در تمامی موارد جنگ های دیگر و از جمله
آخرین شان جنگ غزه تا آنجا که سپاه نقش داشت و پشتیبان حماس بود، این سپاه بود که
شکست خورد و دشمنان خلق فلسطین توانستند حماس را به وضعیتی اندازند که اکنون دولت
را رها کرده و حکومت تکنوکرات فلسطینی را بر غزه پذیرفته است.
در سوریه سپاه پیروزی هایی به دست آورد اما
این پیروزی ها در مقابل انقلاب کارگران و کشاورزان و توده های مبارز و زحمتکش
سوریه و آن هم با بمباران وحشیانه روستاها و شهرها و کشتار توده ها بود و نه در
مقابل امپریالیسم آمریکا و یا دولت صهیونیستی اسرائیل که در این موارد چشم بر هم
می نهادند و خوشحال بودند که سپاه برای آنها انقلاب سوریه را خفه می کند.
در کشورهایی مانند عراق نیز نیروهای نیابتی
شان آن کبکبه و دبدبه ی پیشین را ندارند و تنها برای این خوب اند که به ایران
آورده شوند و در نمایش های حکومتی شرکت کنند و یا در سرکوب مبارزات خلق ایران به
کار گرفته شوند.
در لبنان نیز در گیرودار جنگ غزه ما شاهد
ضربات هولناک دولت صهیونیستی اسرائیل به رهبران و کادرهای حزب الله بودیم. آنها که
سپاه پاسداران تامینکننده ی همه چیزشان است حتی تا زمان انفجارهمزمان پیجرها و
بیسیم ها به برنامه و نقشه ی دولت اسرائیل پی نبردند و همچون ابلهان و هالوها
شاهد کشته شدن نزدیک به پنجاه نفر و مجروح شدن بیش از 3000 تا 3400 نفر از نیروهای
خود شدند. اکنون نیز حزب الله که از جانب دولت جنایتکار اسرائیل و همچنین دولت لبنان
در فشار است ملتمسانه خواهان گنجاندن آتش بس در لبنان به همراه آتش بس میان
امپریالیسم آمریکا و حکومت اسلامی ولایت فقیه در تفاهمنامهها و توافقهای
احتمالی است.
نتیجه ی این شکست ها این بود که «محور
مقاومت» تا حدود زیادی از هم پاشید و مرزهای درگیری از سوریه و لبنان و یمن به
ایران آمد و امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل به کشور ما
حمله کردند.
چنین بوده است گذشته جنگ های سپاه و شرکا
علیه «استکبار جهانی»!
حال به خود حکومت ولایت فقیه در این دو جنگ
نگاه کنیم. در جنگ نخست بسیاری از رهبران حکومت و سران پاسدار کشته شدند و بسیاری
از تاسیسات اتمی و نظامی شان ویران شد و در جنگ دوم با وجود فاصله ی شش ماهه و
امکان پیشگیری نفوذ نیروهای امنیتی اسرائیل و آمریکا، باز به دلیل ابله بودن سران
حکومت، بسیاری دیگر و از جمله ولی فقیه و رهبران سپاه و اطلاعات و شورای عالی
امنیت ملی کشته شدند و بسیاری از تاسیسات نظامی و زیرساخت ها نابود گردید. و حال دیگر
مساله ویران کردن زیرساخت های انرژی و پلها و غیره در دستور کار امپریالیسم
آمریکا قرار گرفته است و چنانچه این ماجراجویی های بی مایه و پر داد و قال ادامه
یابد کار به پیاده کردن نیرو از جانب آمریکا در جزایری مانند خارک و یا در نوار
جنوبی و اشغال آنها و حتی بسیار بدتر از این ها نیز کشیده خواهد شد.
اما در مقابل سپاه توانسته حملات موشکی ای
به کشور اسرائیل صورت دهد و خرابی هایی به بار آورد. تردیدی نیست که حملات موشکی و
پهپادی از یک سو هزینه های زیادی به دولت اسرائیل برای پیشگیری از فرود آمدن آنها
تحمیل کرد و از سوی دیگر خسارات مالی به بار آورد. اما این ها در مقایسه با آنچه
که دولت صهیونیستی اسرائیل به سر سران حکومت و سپاه و اطلاعات و کشور ایران آورد
واقعا چیز زیادی نیست.
در مورد آمریکا نیز همین گونه و خسارات
وارد شده بسیار کمتر از اسرائیل است.
بیشک بستن تنگه ی هرمز و شلیک به کشتی ها
و مانع شدن از عبور آنها از تنگه و به این ترتیب بالا رفتن بهای نفت و انرژی و کود
و غیره افزایش قیمت ها و تورم را در پی داشت و فشار آن بیش از پیش به روی کارگران
و زحمتکشان کشورهای امپریالیستی و زیر سلطه افتاد و به اعتراضات آنها به ویژه در
آمریکا و به دولت ترامپ دمید.
با این حال چنانکه در بیانیه های پیشین و
نیز در مقالات جداگانه گفته شده است از یک سو وزن این ضربات به هیچ وجه برابر نیست(
آنها ایران را تقرببا شخم زدند و سپاه که نمی تواند آمریکا را شخم زند تنگه را می بندد و یا به پایگاه های آمریکا در
منطقه حمله می کند و خسارات ناچیزی در مجموع و در نسبت با خسارات متحمل شده، وارد
می کند)، و از سوی دیگر تحمل امپریالیست ها برای حتی اعتراضات گسترده به دلیل
استحکام نسبی حکومت های امپریالیستی غربی در حدی غیرقابل مقایسه با حکومت اسلامی
است که یک سلسله گردهمایی و راهپیمایی های مردمی بیسلاح و در مجموع مسالمت آمیز را
با حدود پنجاه هزار کشته و بازداشت ها و اعدام های بی شمار خفه می کند.
با این همه این گروه های عربده کش اساسا
درسی از این همه شکست و ضربه نگرفته اند و به دنبال بازهم بیشتر ضربه و شکست خوردن
هستند. شکست هایی که خسارات آنها را به روی دوش های کارگران و کشاورزان و طبقات
حقوق بگیر و زحمتکش ایران می گذارند.
این هم نوعی تکرار بی پایان حماقت و بلاهت
است. می روی و شکست می خوری و باز هم شعارهای پوچ می دهی و می روی و شکستی دیگر می
خوری!
شرایط کنونی و احتمالات در مورد آینده
روشن است که تحرکات بیشتر در ضربه زدن به
کشورهای منطقه که می گویند سپاه تنها پایگاه های نظامی آمریکا را نمی زند بلکه به
زیرساخت های کشورها حمله می کند و نیز مسدود کردن راه های مواصلاتی و از جمله تنگه
ی بابالمندب و غیره جز این که جنگ را به گفته ی جنگطلبان حکومتی گسترده تر و
عمومی تر کند نتیجه ای نخواهد داشت.
امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی
اسرائیل تا آنجا که می توانند از گسترده تر شدن جنگ جلوگیری می کنند اما این گونه
نیست که این امر موجب عقب نشینی آنها شود. برعکس چنانچه ماجراجویی های باندهای جنگطلب
حکومت ادامه یابد آنها می توانند هم دولت های منطقه و همچنین عربستان و پاکستان و
ترکیه را وارد جنگ کنند و هم کشورهای امپریالیستی اروپای غربی و در صدرشان
انگلستان و فرانسه را. چنین جنگی نه تنها به نفع پاسداران و جناح جنگطلب و حکومت
نخواهد بود بلکه به احتمال حکومت را به سوی مرگ برده و به پایان خود نزدیک خواهد
کرد.
اما
چرا باند پایداری و دیگر جنگطلبان به روی«انتقام» مانور می دهند و شعار جنگ تا گرفتن
انتقام سر می دهند؟ آیا آنها می توانند انتقام رهبر و سران اصلی نظام و این همه
پاسدار و بسیجی و این همه خسارت وارد شده را بگیرند؟
پاسخ همچنان که در بالا شرح دادیم خیر است!
آنها نه تنها نخواهند توانست انتقامی بگیرند بلکه برعکس چنانکه در همین حملات اخیر
امپریالیسم آمریکا دیده می شود وضع برای آنها بدتر شده و ضربات بیشتری خواهند
خورد. های و هوی در مورد تنگه ی بابالمندب احتمالا نشانگر ناامیدی از بازی با برگ
تنگه هرمز است که تا کنون از آن استفاده کرده اند.
پس این همه عربده ی انتقام سر دادن برای
چیست؟
آنچه به نظر می رسد این است که در حالی که
باندهای اصلاحطلب حکومتی و قالیبافی ها و باندهای اعتدالی اصولگرا متحد شده اند و
این جناح را به گوشه ای رانده اند، جریان جنگطلب بیشتر از این راه و هیاهوی ضد
«استکبار»ی و ضدآمریکایی دروغین می تواند قدرت جناح خود را در حکومت حفظ و نگهداری کند و
گسترش دهد و نه در حال حاضر در مذاکره و توافق و غیره با امپریالیسم آمریکا.
اگر به همین مدت پیش از برگزاری مراسم دفن
خامنه ای و خود مراسم دفن و پس از آن نگاه کنیم این جریان در این دوران بیشتر رو
آمده است تا در دوران مذاکرات و تفاهمنامه و غیره. در آن مرحله جریان پایداری های
و هوی راه انداخته بود که چرا مجلس بسته است. آنها مجلس را می خواستند تا تریبونی
برای عربده کشی هاشان داشته باشند و از ان هم بیشتر بتوانند جریان های مذاکره
کننده را زیر فشار قرار دهند تا به نظرات آنها گردن گذارند.
این نیز روشن است که تمامی این اقدامات
برای حفظ موقعیت اقتصادی و سیاسی در حکومت است و نه برای مثلا انتقام گرفتن و
ادامه ی جدال با آمریکا و اسرائیل و کشورهای منطقه. جدال برای پیشروی در منطقه
شکست خورده است و تکرار آن بیسود و احمقانه است، پس می ماند پیشروی در همین قدرت
سیاسی داخلی و به زبان ساده تر در اختیار خود گرفتن قدرت بیشتر در حکومت.
آیا اگر همه ی قدرت سیاسی در دست آنها بود
وضع دیگری را رقم نمی زدند؟ آیا پای مذاکره نمی رفتند؟ آیا افشاگری قالیباف در
تلویزیون در مورد توافق سال 1402 و روابط و قرارهای دولت رئیسی( که پایداری ها با
آن همراه بودند) با آمریکایی ها برای خرید غلات و گندم از آمریکا با پول های بلوکه
شده در کره جنوبی از طریق بانک های قطر که سران پایداری چی تلویزیون قطع اش کردند
تهمت بود؟ آیا پیش از آن روابط مکرر دولت احمدی نژاد با آمریکایی ها در عمان دروغ
بود؟
از سوی دیگر در این مشکل بتوان تردید کرد
که بخشی از این باندهای به امپریالیسم روسیه وابسته و یا سمپاتی دارند و
امپریالیسم روسیه همواره یک مانع مهم در راه هر گونه سازش حکومت با امپریالیست های
غربی بوده است. حال نیز بعید نیست که روسیه نقش مهمی در تشویق حملات به کشتی ها
داشته باشد.
وضع توده ها و مبارزات آنها
جنگطلبان پشیزی ارزش برای توده ها و
مشکلات شان قائل نیستند: «اگر ما نباشیم یا به بیان دیگر اگر ما همه ی قدرت سیاسی و
یا بخش بزرگ آن را نداشته باشیم همان بهتر که ایران هم نباشد»! این شعار مرکزی همه
ی این دارودسته ها است.
دود خساراتی که حملات امپریالیسم
آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل به بار آورده اند در درجه نخست و بیش از همه در
چشم توده ها می رود. بهای آن را باید توده ها و در راس شان طبقه ی کارگر و
کشاورزان و دیگر توده های زحمتکش بپردازند. پیش از جنگ بحران و تورم و گرانی بیداد
می کرد و اکنون جنگ نیز افزوده شده و زندگی را بر مردم به حد جانفرسایی تنگ کرده
است.
این وضعی است که دیر یا زود به مبارزات
توده ها پا می دهد و پا هم داده است. جدا از اعتراضات کارگران و زحمتکشان نخستین
طلایه ی جدی این مبارزات در دوران جنگ از اعتصاب راننده گان تاکسی پیداست. آنها به
اعتصاب دست زده و خواسته های خود را که بیشترشان پیرامون فشارهای معیشتی است طرح
کرده اند.
اما حکومت چه می کند؟ به راننده گان زحمتکش
یورش می آورد و آنها را کتک می زند و پراکنده می سازد.
طبقه ی کارگر و خلق ما خواهان برقراری صلح
است. صلح را جز از طریق مبارزه نمی توان به این حکومت و به ویژه به جناح های جنگطلب
آن تحمیل کرد.
طبقه کارگر و کشاورزان و توده های زحمتکش
خلق ما نیاز به مبارزات بیشتری در راه تحمیل صلح به حکومت دارند. همه باید در این
مبارزات متحد باشند و از یکدیگر پشتیبانی کنند. این مبارزات باید سیاسی باشد و
باید شعارها پیرامون «ما جنگ نمی خواهیم» و« پایان دادن به جنگ» باشد.
جز این باشد، سکوت و تحمل و صبر کردن و
منتظرشدن باشد، این دارودسته های دزد و جنایتکار و ابله با هیاهو و جاروجنجال
هایشان درباره ی «انتقام» و تهی و بی پشتوانه بودن چنین شعارهایی، از کشور چیزی
باقی نخواهند گذاشت و آن را به نابودی خواهند کشاند.
گروه مائوئیستی راه سرخ
ایران
26 تیر 1405
