ماشین اعدام
و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه میدهد و روزانه شاهد اعدام
زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم.
دستگاه
قضائیه حکومتی اعلام کرده است که از آغاز جنگ اخیر تاکنون، ۳ هزار و ۲۹۲ نفر را به
اتهام «همکاری با دشمن» بازداشت کرده است. این آمار در شرایطی منتشر میشود که پس
از سرکوب اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای نظامی و امنیتی،
روند برخورد با معترضان وارد مرحله تازهای شده و بخش زیادی از دستگیرشدگان در
معرض صدور احکام اعدام یا زندانهای طولانیمدت هستند.
دادستان ساری
گفته ۷۰۰ پرونده علیه معترضان دیماه تشکیل شده، علمالهدی امام جمعه فاسد مشهد نیز
از هزارها پرونده برای دستگیرشدگان قیام دیماه خبر داده است.
آمار اعدامها
در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ میشود.
کارنامه این
حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای
سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرآیندی
غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شدهاند. در این میان صدای پدری که میپرسد
: «مزار پسرم کجاست؟» صدایی است که از عمق رنج و بیعدالتی برمیخیزد؛ پرسش پدر
وحید بنیعامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردینماه
امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانوادههایی که جسد فرزندانشان را به آنها
تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که
حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شدهاند. این محرومیت ادامه
مجازات پس از مرگ و نقض آشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان مییابد و
نه حتی اجازه سوگواری مییابد.
در مقابل این
سرکوبگریها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سهشنبههای نه به
اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سهشنبه یادآوری میکنند که مجازات
اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد.
هفته صدوبیستوهفتم
سهشنبه ۹ تیر ۱۴۰۵
کارزار سهشنبههای نه به اعدام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر