سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و ... - افزایش مزد در گرو مبارزه همه جانبه با دولت سرمایه داری است

 

اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ فریاد خشم و واکنش به سیاست اقتصادی و معیشتی رژیم و عملکرد سیاسی آن بود که شرایط سخت و فلاکت باری را به توده های زیر ستم تحمیل کرده است. این اعتراضات توسط نیروهای سرکوب و دژخیمان حکومت با گلوله و کشتار و زندان پاسخ داده شد۰ کوچه ها و خیابان های شهرهای مختلف کشور، به کشتارگاه مردم رنجدیده و استثمار شده تبدیل شد و هزاران انسان به ویژه از روز ۱۸ دی ماه و پس از آن به قتل رسیدند. به موازات این کشتار وسیع هزاران نفر دیگر نیز مجروح یا بازداشت و زندانی شدند۰ هم‌ زمان با این خیزش عمومی، آمریکا و اسرائیل از یک سو و رضا پهلوی و سلطنت طلبانِ آلت دست آنها؛ فرصت طلبانه شرایط را برای موج سواری خیزش توده ها و انتقام گیری از جمهوری اسلامی مساعد دیدند و با گنده گویی های فریبکارانه و شارلاتانیسم شخص ترامپ و رضا پهلوی، فضای مناسبی برای مطامع تجاوزکارانه و امپریالیستی به دست آوردند‌.
چنین شرایط خونباری؛ همراه با فقر و فلاکت، عدم امنیت و آسایش، فقدان رفاه و خدمات همگانی، بیکاری گسترده و در یک کلام نبود «نان و آزادی»، زندگیِ کارگران، زحمتکشان و اکثریت مزدبگیران را بیش از پیش به مرز تباهی و نابودی کشانده و شرایط سخت و طاقت فرسایی را بر جامعه حاکم کرده است۰ درست در همین شرایط، صاحبان سرمایه و قدرت - همان هایی که مردم را به خاطر خواست ها و مطالبات برحق شان و خواست "نان و آزادی" در خیابان ها به خاک و خون کشیدند - مترصد فرصتی هستند تا در این فضای مه آلود امنیتی، از طریق عوامل و نهادهای دست ساز خود در پشت درهای بسته جلساتی بگذارند و بر فراز میلیون ها کارگر در باره حداقل مزد کارگران تصمیمات نامیمون خود را اتخاذ کنند.
بدون تردید؛ دولت، کارفرما و سرمایه داران همچون سال های پیش در جلسات شورای عالی کار هرگز تصمیم درستی درباره دستمزد کارگران نخواهند گرفت. زیرا هر چه مزدها پایین تر باشد بر سود سرمایه داران افزوده می شود و دامنه فقر در زندگی کارگران گسترده تر می شود. اندازه سفره کارگران رابطه ای معکوس با حرص و آز سرمایه داران دارد. دستمزدهای زیر خط فقر بیش از پیش بی حقوقی مطلق و خانه خرابی و سیه روزی را بر زندگی و حیات کارگران تحمیل می نماید.
باید از هم اکنون در برابر این سودپرستانِ استثمارگر و مدافعان قسم خورده سرمایه مقاومت کنیم و اعتراضات دی ماه را با مبارزه برای افزایش مزد، حق تشکل‌ و سازمان‌ یابی، کاهش ساعات کار و منع و مخالفت با شرکت های پیمانکاری و تأمین نیروی انسانی، طرح طبقه بندی مشاغل و سختی کار گره بزنیم و آن را استمرار بخشیم و خواست های مان را ارتقا دهیم. آگاهی از شرایط کار و زندگی، اتحاد و تشکل یابی ما ضامن ارتقای سطح زندگی و تأمین رفاه اجتماعی طبقه کارگر می گردد و مهم ترین عمل برای دگرگونی مثبت و ثمربخش اوضاع کنونی خواهد بود. باید برای مطالبات خود متحدانه مبارزه کنیم و حقوق خود را از حلقوم استثمارگرانی که با بهره کشی از دسترنج کارگران، ثروت‌های نجومی به جیب می زنند، بیرون بکشیم.
دستمزد ماهیانه ای که این چپاولگران، بدون ارتباط با نمایندگان واقعی و منتخب کارگران برای ما تعیین می کنند، با توجه به تورم لجام گسیخته و گرانی سرسام آورِ مایحتاج زندگی، حتی هزینه های یک هفته از زندگی کارگران و مزد بگیران را تأمین نمی کند۰ دستمزد ما باید بر اساس هزینه های واقعی زندگی و معادل هزینه متوسط یک خانوار چهار نفره شهری در جامعه باشد، چنین دستمزدی باید بتواند رفاه اجتماعی کارگران و مزدبگیران، اعم از خوراک و پوشاک و مسکنِ مناسب، تا دسترسی کامل به آموزش، بهداشت، درمان و خدمات رفاهی و غیره را تامین نمایند. در شرایط کنونی، با توجه به تورم ساختاری و افسار گسیخته و کاهش قدرت خرید، افزایش واقعی دستمزدها، یک ضرورت فوری و حیاتی است.
اگر پیش‌تر گفته می‌شد حداقل دستمزد نباید کمتر از ۶۰ میلیون تومان باشد، در شرایط کنونی، با توجه به تورم افسارگسیخته، سقوط مداوم قدرت خرید و گرانیِ روزانه کالاهای مورد نیاز مردم، این مبلغ دیگر پاسخ‌گوی حداقل‌های یک زندگی معمولی و متعارف هم نیست. این رقم امروزه باید بیش از ۶۰ میلیون تومان باشد۰ ( بر اساس داده های آماری و به اقرار افراد و نهادهای حکومتی مزد حداقل باید حدود ۷۰ میلیون تومان باشد.)
ما تسلیم مزدهای تحقیرآمیز و تا چندمرتبه زیر خط فقر، که صاحبان سرمایه و قدرت می خواهند آن را از طریق نمایندگان شان در "سه جانبه" دولت، کارفرما و نمایندگان فرمایشی کارگران، به ما تحمیل نمایند نخواهیم شد۰
ما کارگران که تولید کننده ثروت و رفاه جامعه هستیم، با امید به آینده‌ای رها از بندگی، اسارت و استبداد، و با آرزوی زندگی‌ای شایسته و سرشار از رفاه و آزادی، مبارزه می کنیم و با اتکا به نیروی جمعی خود، برای به تحقق پیوستن آن، متحدانه به پیش خواهیم رفت.
ما همچنین ضمن محکوم نمودن سرکوب، بازداشت و کشتار معترضان، خواهان آزادی بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و بازداشتی های اعتراضات سراسری هستیم۰ تنها راه دفاع از حقوق کارگران را، تشکل‌یابی مستقل، همبستگی طبقاتی و سازمان‌یافتگی سراسری است.

متحد شویم، متشکل شویم و سرنوشت خود را تغییر دهیم.

۱۹ بهمن ماه ۱۴۰۴

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

کارگران بازنشسته خوزستان

گروه اتحاد بازنشستگان