چهلمین روز، برگزاری آیین ها سوگ جانباخته گان خلق،
آفرینش فرهنگ نوین در مبارزه ی انقلابی و اعلام جنگ به
حکومت به وسیله ی توده ها
Creating a new culture in the revolutionary struggle and declaring war on the government by the masses
در روزهای 28 و 29 بهمن ماه، آیین های برگزاری چهلمین روز قتل عام شده گان روز های 18 و 19 دی ماه 404 به وسیله ی حکومت جانیان، در بیشتر شهرها و روستاهای ایران از تهران گرفته تا آبدانان به وسیله ی خلق ایران برگزار شد.
جانباخته گان از تمامی طبقات خلق اما بیشتر از کارگران و زحمتکشان شهر و روستا بودند
این جانباخته گان از تمامی طبقات خلق به ویژه طبقات زحمتکش و میانی اما بیشتر از کارگران و زحمتکشان و بیکاران جوان شهر و روستا بودند و از این رو بیشتر این آیین ها در چنین خانواده ها و فامیل و اقوام و مردمی از این طبقات و گروه ها دیده می شود.
خلق ایران یگانه تر از پیش
در این آیین ها مرز بین خانواده و فامیل و اقوام و مردم دیگر از بین رفته و همه یکپارچه جان باخته و از دست رفته را از خودشان و از پوست و گوشت و خون خودشان می بینند. امری که یگانگی خلق و آرمان بزرگ اش مبارزه برای یک جمهوری انقلابی- دموکراتیک که حکومت همه ی طبقات خلق باشد را بیش از پیش نمایان می سازد.
نمایش مبارزه ی انقلابی فرهنگی- سیاسی در آیین های نوین سوگ
آیین های سوگ اکنون بیش از پیش تبدیل به یک مبارزه ی حماسی- تاریخی از جانب تمامی طبقات خلق، کارگران و کشاورزان و دیگر طبقات زحمتکش و تهیدست شهر و روستا، تمامی لایه های طبقات میانی از آنان که دست شان خالی است و آنها که نیمچه سرمایه ای دارند گرفته تا آنها که مرفه اند و سرمایه داران کوچک و متوسط شده است.
در این آیین ها توده ها دیگر به برگزاری آیین در مساجد و سر در گریبان کردن و ماتم و عزا گرفتن و آوردن آخوند و دیگر حشو و زوائد بدورد گفته و آیین هایی از نوع دیگر برگزار می کنند. آیین هایی که از بار مذهبی و اشکال پیشین دینی تهی گشته و بار فرهنگی - سیاسی ای از نوع نوین که وجهی حماسی - تاریخی به خود گرفته اند دارند.
ویژگی های اصلی آیین های نوین سوگ
ویژگی های اساسی این آیین نوین که به ویژه طی خیزش فرهنگی سیاسی ژینا( ژن، ژیان، ئازادی) شکل گرفته رقص های سوگ و هلهله و کِل زدن و فریادهایی توام با غم و اندوه از دست دادن فرزند و مادر و پدر و خواهر و برادر و فامیل و اقوام بود. این ها همه سوگ بودند و توام با هزاران درد و رنج و غم از دست داده گان، کودکان و نوجوانان و عروسان و دامادان، اما سوگی از جنس نو و دشمن ناشاد و ناامید کن.
وجوه اساسی این بار فرهنگی و سیاسی از یک سو زنده نگه داشتن یاد جانباخته گان به شیوه ای نوین است و این معناست که آنها نه بیهوده جان فدا کردند و نه یاد و خاطرشان محو شدنی است. از سوی دیگر یک اعلام جنگ به حکومتی است که چنین کشتار به راه می اندازد و یک آماده باش جنگی تمام عیار است.
پیام جنگ آشکار با آیین های نوین
توده ها با این آیین های سوگ نوین خود نه تنها دشمن خود خامنه ای و سران پاسدار و بسیجی و خیل مزدوران پاسدار و بسیجی و لباس شخصی های متعفن و خونخوارشان را شاد نکردند، دشمنانی که کشتار هولناک را انجام دادند تا سرخم شده ی توده ها در برابر ستم حکام غارتگر و فاسد و سود جو و پذیرش شکست از جانب آنها را با لذت و کیف ببینند، بلکه آن را به وحشت بیشتری انداختند.
آنان که هزاران نفر را در دو روز کشتند و بسیاری را نابینا و یا آسیب جسمی رساندند و بسیاری را نیز به زندان افکندند و همچون خونخواران می خواهند با اعدام شان خلق را به پس برانند و حال باید غریو شادی و پیروزی شان آسمان را بردارد حتی اکنون با دشنه ی تیز این آیین های سوگ، زخم خورده اند.
پس این غریب نیست که این دله گان و فرومایگان، اینان که حقارت نا نو بودن از سرو صورت شان می بارد چنین خود را به نفهمی زنند و زبان به تمسخر این آیین ها گشایند.
توده ها به دشمنان شان چنین اعلام جنگ کردند:
مبارز جان باخته ی ما، فرزند ما بیهوده نرفته است، او به دلیل میهن دربندش و به دلیل تسلط مشتی تفاله ی متعفن بر کشور خویش و بر مردم اش رفته است. او جان اش را داده تا سرزمین اش و کشورش را از وجود کثافات سده های کهن که اینک بازگشته اند پاک شود. خون آنها زمین مبارزه ی خلق با دشمنان اش را آبیاری کرده است. خون جان باخته در همه ی ما زنده است و زندگی می کند. ما راه وی را ادامه می دهیم.
و حال ای حکومت ستمگران و استثمار کننده گان بر خود بلرز که ما با توشه ای و دستانی پرتر از گذشته بر خواهیم گشت و با تو خواهیم جنگید!
چنین اند برجسته ترین شعارهای مردم برگزار کننده ی این آیین های سوگ
خطاب به جان باخته گان خلق: با شرف با شرف
این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت
مرگ بر خامنهای
هر یک نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه
می کشم می کشم، آن که برادرم کشت
سوگند به خون یاران، ایستادهایم تا پایان
گروه
مائویستی راه سرخ
ایران
1 دی ماه
1404
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر