در محکومیت کشتار، سرکوب خونین و جنایت سازمان یافته علیه مردم معترض
Coordination Council of Iranian Educationalists' Trade Unions
Condemning the massacre, bloody repression, and organized crime against protesting people
مردم ایران، پس از دههها
تحمل فقر، تبعیض، سرکوب و انکار مستمر حقوق بنیادین انسانی، برای بازپسگیری حق
زندگی،آزادی و کرامت انسانی به خیابانها آمدهاند.
پاسخ حاکمیت: بار دیگر،
گلوله، بازداشت، شکنجه و کشتار بوده است.
پاسخی که ماهیت واقعی
نظام سیاسی حاکم را عریانتر از همیشه به نمایش گذاشته است.
آنچه در روزها و هفتههای
اخیر در ایران رخ داده، نه برخورد امنیتی، نه کنترل ناآرامی و نه حفظ نظم عمومی،
بلکه سرکوبی خونین، سازمانیافته و هدفمند علیه مردم غیرمسلح بود.
تکرار سناریوهای نخ نمای
دشمن خارجی و عوامل نفوذی، دیگر نه تنها افکار عمومی ایران، بلکه وجدان جهانی را
نیز فریب نمیدهد.
این روایتها سالهاست
کارایی خود را از دست دادهاند و صرفاً ابزاری برای فرار از پذیرش مسئولیت جنایتاند.
در یکی از خونبارترین
مقاطع تاریخ معاصر ایران، هزاران نفر از شهروندان زن، مرد، کودک و
نوجوان هدف خشونتی قرار گرفتهاند که هیچ توجیهی، حتی در چارچوب قوانین
موجود، برای آن قابل تصور نیست. کشتهشدن کودکان و نوجوانان، بازداشتهای گسترده،
ناپدیدسازیها و اعمال فشارهای ضدانسانی در بازداشتگاهها، نشانهی آشکار ورشکستگی
سیاسی و اخلاقی حاکمیت است.
فرهنگیان ایران، به عنوان
بخشی آگاه و مسئول از جامعه ی مدنی، خود نیز از قربانیان مستقیم این سرکوب بودهاند.
بازداشت، تهدید، اخراج و
حتی جان باختن بیش از ۱۰ معلم و ده ها دانش آموز بی گناه در جریان اعتراضات مردمی، گواه آن
است که حاکمیت آموزش و آگاهی را خطری جدی برای ادامه ی بقای خود میداند.
شورای هماهنگی تشکلهای
صنفی فرهنگیان ایران ضمن ابراز تسلیت و همدردی عمیق با خانوادههای جاوید نامان و
همهی مردم داغدار ایران، با صراحت اعلام میکند:
ما در کنار مردم معترض
ایستادهایم و خود را جزئی جداییناپذیر از مبارزهی جامعه برای آزادی، عدالت
اجتماعی، دموکراسی و رعایت حقوق بشر میدانیم. سکوت در برابر این حجم از خشونت،
خیانت به مسئولیت تاریخی و مدنی ماست.
بر این اساس، شورای
هماهنگی بهطور روشن اعلام میکند که:
۱. حاکمیت مسئول مستقیم کشتار و سرکوب خونین مردم است
و باید به جای دروغ پراکنی و فرافکنی، پاسخگوی این جنایات در برابر افکار عمومی
ایران و نهادهای مستقل بینالمللی باشد.
۲. تمامی بازداشت شدگان، از جمله دانشآموزان،
معلمان و فعالان صنفی و مدنی، باید فوراً و بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند
۳. پادگانیکردن مدارس، دانشگاهها و فضاهای آموزشی
باید بیدرنگ متوقف شود، فضای آموزش، میدان جنگ نیست.
۴. از همه ی وجدانهای بیدار در سراسر جهان میخواهیم
که با مردم ایران اعلام همبستگی کنند و در برابر این توحش حکومتی سکوت نکنند.
تاریخ به ما آموخته است
که حق در نهایت پیروز است و آنان که امروز فرمان سرکوب میدهند، در زباله دان
تاریخ خواهند افتاد و البته قطعا ناگزیر از پاسخگویی خواهند بود.
مهم است که کدام طرف
تاریخ بایستیم، طرف حق و جاودانه ماندن یا طرف مستبدان و سرکوبگران.
شورای هماهنگی تشکل های
صنفی فرهنگیان ایران
۱۳ بهمن
ماه ۱۴۰۴
