« کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ( دو اعلامیه از کارزار سه شنبه های نه به اعدام و کانون حقوق بشر ایران)

»کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و نه به اعدام به عنوان اصلی ضروری برای دفاع از حق حیات

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۶ زندان مختلف در هفته صدوبیست‌ویکم

حاکمان مستبد ایران بیش از دو ماه است خیابان‌های شهر‌ها را توسط عوامل و وابستگان حداقلی خود، اشغال کرده و آموزش استفاده از سلاح در ملاءعام می‌دهند و با استفاده ابزاری از کودکان در این محافل، قصد نهادینه کردن خشونت و سرکوب علیه شهروندان و معترضان را دارند.
حکومت نامشروع ولایت فقیه در هفته اخیر زندانی سیاسی، هم‌وطن بلوچ عبدالجلیل شه‌بخش، را در زندان زاهدان به دار آویخت؛ و در اقدام جنایتکارانه دیگر محمد عباسی، یکی از دستگیرشدگان خیزش دی ماه، را به اتهام شرکت در قیام، اعدام کرد. این در حالی است که فاطمه عباسی، دختر وی به ۲۵ سال حبس محکوم شده و اینک در زندان اوین محبوس است.

دیکتاتوری حاکم، در وحشت از سرنگونی با صدور و اجرای احکام ظالمانه اعدام هدفی جز ایجاد ترس و وحشت در جامعه ندارد؛ در کنار زندانیان سیاسی هر روز شاهد اعدام جوانان با اتهامات غیرسیاسی هستیم.
ما بارها گفته‌ایم که اعدام، صرف‌نظر از نوع اتهام، تنها اجرای یک حکم ناعادلانه قضایی که حق حیات را از انسان سلب می‌کند نیست بلکه مهم‌ترین ابزار سرکوب و قتل حکومتی است که ریشه‌های عمیق سیاسی، طبقاتی و ایدئولوژیک در حاکمیت ولایت فقیه دارد. این ابزار برای ایجاد وحشت در میان مردم به کار گرفته می‌شود تا ستمدیدگان را به تسلیم وادار کند، اما زهی خیال باطل!
اگر امروز حکومت جوانان را یکی پس از دیگری به دار می‌کشد، به‌خوبی می‌داند که این جوانان با تمام وجود تبعیض طبقاتی را لمس کرده‌اند و از فساد و غارت سیستماتیک حاکمیت آگاهند. آن‌ها را اعدام می‌کند تا بترساند، اما غافل از آن‌که این خشونت نتنها خاموش‌کننده نیست، بلکه در دل‌ها بذر آگاهی، مقاومت و خیزش می‌کارد.
ما باور داریم در برابر این اعدام‌ها نباید مقهور شد. کارزار نه ‌به اعدام، یک گام ضروری به سمت عدالت و آزادی و رفع هرگونه تبعیض و ستم در ایران فردا است.
مخالفت آشکار و عملی با اعدام یک سنجه بسیار مهم و تعیین‌کننده و سنگ محک واقعی برای مبارزان امروز است.

ما در کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام به عنوان بخشی از جنبش نه به اعدام از تمام فعالان سیاسی، حقوق‌بشری، صنفی و مدنی می‌خواهیم برای توقف اعدام بیش از پیش متحد شوند و از کارگران و معلمان و دانشجویان و بازنشستگانی که تاکنون صدای بلند نه به اعدام در کوی و برزن بوده‌اند درخواست می‌کنیم صدای ما را به گوش وجدان‌های بیدار در جوامع بین‌المللی برسانند.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» به امید ایرانی آزاد و به دور از سرکوب و اعدام، و در اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام در ایران، سه‌شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ در صدوبیست و یکمین هفته در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشد:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند‌های زنان و مردان)، زندان فیروز آباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان )، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام.

هفته صدوبیست و یکم

 بیست و نهم ردیبهشت ۱۴۰۵

کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۲۹ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ 

«سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ 

گسترش کارزار ضد اعدام از زندان‌ها تا خیابان‌های ایران 

همزمان با افزایش اعدام زندانیان سیاسی و معترضان، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» وارد مرحله تازه‌ای شده و حمایت از آن از زندان‌ها به خیابان‌های شهرهای مختلف گسترش یافته است

 در یکصد و بیست‌ویکمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، همزمان با ادامه موج اعدام زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات، دامنه حمایت از این کارزار از زندان‌ها فراتر رفت و در شهرهای مختلف کشور بازتاب یافت. گزارش‌ها حاکی از آن است که مردم و جوانان معترض با سردادن شعارهای ضد اعدام، حمایت خود را از زندانیان سیاسی اعلام کرده‌اند؛ اقدامی که در شرایط قطع طولانی‌مدت اینترنت و تشدید فضای امنیتی، به تلاشی برای شکستن محاصره اطلاعاتی و رساندن صدای اعتراض به جهان خارج تعبیر می‌شود.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» چگونه گسترش یافت؟

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ابتدا به‌عنوان یک حرکت اعتراضی محدود در درون زندان‌ها آغاز شد؛ اقدامی که توسط زندانیان سیاسی و عقیدتی در اعتراض به موج اعدام‌ها شکل گرفت.

اما طی سه سال گذشته، استمرار هفتگی این کارزار باعث شد شعار «نه به اعدام» به تدریج از فضای زندان‌ها خارج شده و به بخشی از مطالبات عمومی جامعه تبدیل شود.

فعالان مدنی می‌گویند تداوم این حرکت اعتراضی در شرایط سرکوب گسترده، نشان‌دهنده گسترش مخالفت اجتماعی با مجازات اعدام و استفاده حکومت از آن به‌عنوان ابزار ارعاب است.

ورود کارزار به سومین سال فعالیت خود، از نگاه ناظران تنها به معنای ادامه یک حرکت اعتراضی نیست، بلکه بیانگر تعمیق و تثبیت مطالبه «نه به اعدام» در میان بخش‌های مختلف جامعه است؛ مطالبه‌ای که اکنون در کنار خواسته‌هایی چون آزادی زندانیان سیاسی، پایان سرکوب و مقابله با خشونت حکومتی قرار گرفته است.

چرا شعار «نه به اعدام» به خیابان‌ها رسید؟

در هفته‌های اخیر، به‌ویژه پس از افزایش اعدام زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات، شعار «نه به اعـدام» در تجمعات خیابانی و اعتراضات مردمی بیشتر شنیده شده است.

در یکصد و هفتمین هفته کارزار، مردم و جوانان معترض در شهرهای مختلف از جمله سنقر، همدان، اراک، ایذه، بندر انزلی، دزفول، ماهشهر و یزد شعارهایی علیه اعدام سر دادند.

فعالان اجتماعی معتقدند گسترش این شعارها نشان‌دهنده پیوند میان اعتراضات خیابانی و مطالبات زندانیان سیاسی است؛ پیوندی که پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ پررنگ‌تر شده است.

شعارهایی مانند «از سه‌شنبه‌های نه به اعـدام حمایت می‌کنیم»، «از زندان تا خیابان نه به اعـدام» و «نه به دار، نه به کشتار زندانیان» به یکی از محورهای اصلی اعتراضات تبدیل شده‌اند.

گزارش‌ها حاکی از آن است که بخشی از تصاویر، ویدیوها و پیام‌های مرتبط با این کارزار در دوره قطع حدود ۸۰ روزه اینترنت در ایران ثبت و منتشر شده‌اند؛ دوره‌ای که حکومت تلاش می‌کرد با محدودسازی شدید ارتباطات، جریان اطلاع‌رسانی و ارتباط مردم با جهان خارج را کنترل کند.

با وجود این محدودیت‌ها، مردم و جوانان معترض تلاش کردند تصاویر اعتراضات، شعارها و حمایت‌های خود از زندانیان سیاسی را به بیرون از کشور منتقل کنند.

فعالان حقوق بشر می‌گویند انتشار این تصاویر و شعارها در شرایط قطع اینترنت، نشانه تلاش جامعه برای شکستن محاصره اطلاعاتی و رساندن صدای اعتراضات به افکار عمومی جهانی است.

به باور ناظران، همین تلاش‌ها باعث شد کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعـدام» بیش از گذشته در سطح بین‌المللی مورد توجه قرار گیرد.

اعدام زندانیان سیاسی؛ ابزار سرکوب جامعه

در دو ماه گذشته ده‌ها زندانی سیاسی و بازداشت‌شده اعتراضات اعدام شده‌اند؛ روندی که با واکنش گسترده خانواده‌ها، فعالان مدنی و نهادهای حقوق بشری روبه‌رو شده است.

فعالان حقوق بشر معتقدند حکومت با افزایش اعدام‌ها تلاش می‌کند فضای رعب و وحشت در جامعه ایجاد کرده و از گسترش اعتراضات جلوگیری کند.

در بسیاری از تجمعات اخیر، معترضان با اشاره به اعدام زندانیان سیاسی، شعارهایی در حمایت از اعدام‌شدگان سر داده‌اند؛ از جمله:

«وحید، بابک، ابوالحسن، پویا، اکبر، محمد، حامد، بهروز، مهدی، شما تا ابد در قلب مردم ایران زنده هستید»

همچنین شعارهایی مانند «اعدام زندانیان سیاسی اعلام جنگ حاکمیت» و «ایران در التهابه، قیام تنها جوابه» نشان‌دهنده پیوند میان مخالفت با اعدام و اعتراض به ساختار سرکوب در کشور است.

«سه‌شنبه‌های نه به اعـدام»؛ صدای مشترک اعتراض

ناظران سیاسی معتقدند گسترش کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعـدام» از زندان‌ها به خیابان‌ها، نشان‌دهنده شکل‌گیری یک زبان مشترک اعتراضی در جامعه است.

در شرایطی که حکومت تلاش می‌کند با اعدام، بازداشت و قطع ارتباطات فضای عمومی را کنترل کند، تداوم این کارزار و بازتاب گسترده آن در شهرهای مختلف نشان می‌دهد مخالفت با مجازات اعدام به بخشی از خواست عمومی جامعه تبدیل شده است.

فعالان مدنی می‌گویند هم‌صدایی میان زندانیان سیاسی، خانواده‌ها و معترضان خیابانی، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این کارزار در ماه‌های اخیر بوده است؛ روندی که به گفته آنان می‌تواند به گسترش بیشتر اعتراضات ضد اعدام در جامعه منجر شود.